İlk kez bir şey hakkında bu kadar ümitsizim. Ümitsizim diye duracak, susacak değilim.
Ancak artık bir şeyi değiştirir diye değil, sadece üzüntü, keder ve öfkem için yazıyorum.
Benim medeniyete zerre inancım kalmadı.
Biz insanlık hiçbir yere varamamışız... Hiçbir şey olamamışız. Filistin'de olanları gözmezden, duymazdan gelen ve DURDURMAYAN dünya, insanlık...
Marsa gitsek ne olur, büyük bilim devrimleri yapsak, bilmem ne çağı yaşasak ne olur.
Anladık ki büyük devletler de sadece işlerine gelen konularda medeniler...
Çok güvendiğimiz insan hakları denilen şey ise çıkarlar söz konusu olduğunda görmezsen gelinebilecek bir safsatadan ibaretmiş.
Din kardeşliğinden bahsetmiyorum bile!!!
2025 yılında dünyanın ortasında bir SOYKIRIM...
Aleni ve açık.
Bu kadar bence.
Medeniyet son perde.
" #Palestine "
Oscar ödüllü İtalyan oyuncu Roberto Benigni, İsrail'i eleştirdi:
-Neden çocukları öldürmeye devam ediyorlar? Oysa bir çocuk hafif yaralansa bile savaş durdurulmalı.
-Ne kadar korkaklar. İnsan kalbi bu acı çığlığı duymaya dayanamaz. Ama onlar bu çığlığı duymuyor.
Aldırmamak bir süper güçtür. Bazı şeyleri önemsemek kadar bazılarını da umursamamak bizi ilerletir. Kafamıza takmayarak tasarruf ettiğimiz enerji fazlalığı sayesinde asıl değerli olanı gerçekleştiririz.
We stopped building like this because we stopped believing in transcendence.
These structures were temples in disguise, monuments to beauty, order, and the divine hierarchy of being. Every curve, every column whispered: there is something higher than you, and it is glorious.
But modernity replaced meaning with utility. Beauty became “inefficient.” Soul gave way to scale. Truth was deconstructed into taste. And architecture, once a mirror of cosmic order, was hollowed into boxes of function and cost minimization.
We didn’t just lose craft.
We lost the will to aim at heaven.