Ölmemişim, sağlıklıymışım, iyiymişim aslında. Duygunun da kanseri olduğunu, anıların da sakat kalabildiğini, hayallerin de ölebildiğini görmüyorlar. Ben cevaplamadım, sustum.
Günlerden sonra bir gün, şayet sesimi fark edemezsen, rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden, bil ki ölmüşüm. Fakat yine üzülme, müsterih ol; kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.
Yaslan göğsüme sevdiğim
Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir.
Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir, toprak gibidir.
Sen ki bulut gibisin,
Ay gibisin, güneş gibi bazen.
Ne ahmaklar arasında kalmışız meğer
Kimse farkında değil güzelliğinin
Seni etten, seni kemikten sanıyorlar
Dudaklarını gören öpmeli diyor
Saçlarını gören okşamalı
Bana sorarsan
Hiç dokunmadan sevmeli seni
Ve geçip karşıma ağlamalı.
Ben seni bir şarkıda da hatırlarım, bir otobüs durağında beklerken de. Ben seni bir çiçek bahçesinde de hatırlarım, bir buğday tarlasında da. Ama ben seni nerede unutabilirim, bilmiyorum.
“Bazen sadece bir çıt sesi duyarsın. Bu sesi duyduğun zaman da gitmen gerekir. Bazen bir eşyadan gelir, bazen üçüncü bir şahıstan.
Çünkü kader bazıları abajur alır evlerine, bazıları da portatif bir lamba taşır yanında. Bazılarının koltuk takımı vardır, bazıları da otelde yaşar.