دارم به حرف بابا بزرگم میرسم و دیگه دویدن ۲۲ نفر دنبال یه توپ برام جذاب نیست. ولی خب چون برای اکثر انسانها موضوع جذابیه و منم درگیر کشف انسانم تو زندگی، استارتاپ یوهویی، از فوتبال متولد شد. باز ببینیم چی میشه.
سرعت اتفاقات زندگیم انقدر زیاده نصفشو نمیرسم اینجا بنویسم.
مثلا تو همین دو سه هفته گذشته یه اپ راه انداختیم با دو از دوستام که اگه ازم بپرسن، شهرتتون جهانی میشه؟
میگم: آره احتمالا!
در همین حین که لقب عمو رو ازش میگیرید و به درجه املاکی داونگریدش میکنین، بگید انتظار داشتین چیکار کنه که نکرد؟
من میدونما، میپرسم که شمام روش فکر کنین.
الان عده ای میگن آمریکا شکست خورده. یه عده میگن اینا همش برنامه ترامپه و هنوز داستان تموم نشده و باید منتظر اتفاقات دیگه ای باشیم. این وسط فقط منم که میگم برنامه از اول همین بود که شد. یه سناریوی مفصل که پرده اولش 7 اکتبر بود.
خیره ویشالا.
خبر جانکاه این بود که صابخونه مون به احتمال خیلی زیاد دیگه تمدید نمیکنه و باید به فکر جای جدید باشیم.
خیره. به چیزی تو این دنیا نمیشه دل بست و فقط خاطره ها میم��نن.
قلبم به درد میاد که میبینم رفقام سر مسائل مربوط به ایران با هم سرد و حتی سرشاخ شدن. قدرت ما تو پیوندهای عاطفیمونه. تو همون سفره هایی که دورش میشستیم. تو پیک هایی که به سلامتی هم میکوبیدیم. تو این درک که این درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمیشود.
از ما که گذشت.
ما که محکوم شدیم به معلق بودن بین احساساتی ��تناقض. انقدر معلق که به بی حسی رسیدیم. شاید نسل های آینده اون سرزمین اعجاب انگیز بتونن به چیزای ساده ای مثل تیم فوتبالشون عشق بورزن، بدون اینکه گوشه ای از قلبشون مچاله شه.
آره یوهو همینجوری شانسی قرار شده بازی ایران تو لس آنجلس برگزار شه و همینجوری الکی فیفا امسال تصمیم گرفته به بزرگترین شکل ممکن پرچم ها رو وسط زمین پهن کنه و خیلی اتفاقی روز قبل اولین بازی خبر تفاهم میاد بیرون. دنیا خیلی شانسیه 😏
@vacantperson3 ناباوری که طبیعیه. منی که انقدر با قاطعیت میگم هم خودم به حرفم باور ندارم. همش حس میکنم بگایی همیشه در راهه. همه چی به شکل مسخره ای نمایشی و سرکاریه :))