Σήμερα, λοιπόν, δεν σκέφτομαι τον θάνατό Σου. Σκέφτομαι Τη Ζωή Σου. τις στιγμές Σου, όσα άφησες πίσω. Σκέφτομαι πόσο τυχερή ήμουν που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν έστω για λίγο μέσα σε αυτή τη μεγάλη διαδρομή.
Χρόνια πολλά εκεί ψηλά.
Δεν Είσαι εδώ. Αλλά δεν Εφυγες ποτέ πραγματικά
Ο Άρχων της ύπαρξής μου ..
Έτσι Σε έλεγα.. αυτό Ησουν.
Σήμερα θα Είχες γενέθλια.
Μια μέρα που τώρα κουβαλά μια σιωπή διαφορετική. Όχι γιατί ξεχάστηκες, αλλά γιατί Η Απουσία Σου μιλά πιο δυνατά από κάθε παρουσία.
Η απώλεια δεν έμαθε ποτέ να γίνεται εύκολη. Απλώς μαθαίνουμε να τη κουβαλάμε. Να συνεχίζουμε με ένα κενό που κάποτε ήταν άνθρωπος. Με μια θέση που κανείς δεν μπορεί να πάρει. Με αναμνήσεις που γίνονται άλλοτε παρηγοριά και άλλοτε πόνος.
Και οι νύχτες...οι νύχτες που περιμένω να Ερθεις..
Και για κάποιο λόγο δεν μου Χαλάς χατίρι.
Δεν ξέρω αν Ακούς εκεί που Είσαι αλλά για κάποιο λόγο δεν μου χαλάς χατίρι.