بعضی شبا و بعضی اوقات ( امشب و همین لحظه) تظاهر میکنم دارم با محبی راجب مامانم حرف میزنم
راجب کارایی که باهام کرده و احساسی که بهش دارم
و تا جایی که نفسی برام نمیمونه گریه میکنم
اینکه دوست ِصمیمی هیچکس نیستم هم در نوع خودش جالبه !
اینکه هر کی رو میخوام برای دوستی انتخاب کنم یکیو داره که همه چیزه براش و من یه رهگذر تو زندگیش محسوب میشم حس خوشایندی نیست برام، اینکه دیگه حتی در توانم نیست یه ارتباط رو بسازم تا به صمیمیت برسه حس خوبی نداره، نمیدونم!