Former University Law and political Science lecturer | Masters of International Relations | HOD Administration and Diplomacy | News moderator - Jahan TV Network
🔴 پیش از نوع حکومت؛ آیا اصلاً میخواهیم باهم بمانیم؟
🔴 پیش از بحث دربارهٔ نوع نظام، شاید لازم باشد به یک پرسش بنیادیتر پاسخ داده شود: 👈آیا اصلاً میخواهیم باهم بمانیم؛ و اگر آری، با چه شرایطی؟
◀️ از مجموعهٔ «سخن با میرزاده»
#حق_تعیین_سرنوشت#احمد_رشاد_میرزاده
◀️ وقتی مشروعیت از مردم نیاید، خواب هم میتواند سند قدرت شود!
ط.البان قدرت را با رأی مردم نگرفتند حالا یک خطیب حامیشان، از «توافق پیامبران» در خواب برای آن مشروعیت میسازد.
شگفتی در خواب این خطیب نیست در منطقی است که مردم را از معادلهٔ قدرت حذف میکند و برای فرمانراندن بر آنان، به رضایتشان نیازی نمیبیند.
◀️ برای ما اصل روشن است: مردم صاحب سرنوشت خویشاند؛ نه رعیت تفنگاند و نه مکلف به پذیرش مشروعیتی که در خواب دیگران ساخته میشود.
👈 و پرسش همچنان پابرجاست: اگر مشروعیت از مردم میآید، چرا برای اثبات آن باید سراغ خواب رفت؟
#حق_تعیین_سرنوشت
#احمد_رشاد_میرزاده
همین یک جمله، تمام مسئله را عریان میکند: چه کسی گفته است قدرت ملک افغانها/پشتونهاست که دیگران بخواهند آن را از آنان بگیرند؟
دولت ملک موروثی هیچ قومی نیست و هیچ قومی با حق مادرزادِ فرمانروایی به دنیا نیامده است. تاجیک، هزاره، اوزبیک و دیگر مردمان این جغرافیا رعیت کسی نیستند که برای سهمگرفتن از قدرت، از «صاحبان» آن اجازه بخواهند.
ما نیز برای گرفتن جای افغانها/پشتونها و نشاندن قومی دیگر بر تخت سلطه مبارزه نمیکنیم. مسئلهٔ ما بنیادیتر است: پایان مالکیت قومی بر قدرت و حق مردم برای تعیین سرنوشت سیاسی خویش.
اگر قرار است مردمان متفاوت در یک کشور بمانند، این همزیستی باید حاصل رضایت و یک قرارداد سیاسی برابر باشد؛ نه بر پایهٔ این پیشفرض که قدرت از آنِ یک قوم است و دیگران باید پیرامون آن تعریف شوند.
دوران «قدرت مال ماست» پایان یافته است؛ هیچ قومی صاحب سرنوشت قوم دیگر نیست. یا به یک قرارداد اجتماعی نو، از صفر تا صد و بر بنیاد ارادهٔ برابر مردمان تن میدهید؛ یا راه جدایی را در پیش خواهیم گرفت.
👈 برای چنین روندی آماده باشید.
#حق_تعیین_سرنوشت
#احمد_رشاد_میرزاده
@PersianRSDM
🔴 رواداری یا خودسانسوری؟ پارسیزبانان در برابر نابرابری فرهنگی
📝 از من در «روایت» بخوانید:
——
گاهی یک رفتار کوچک در محفل فرهنگی، پرسشی بزرگ دربارهٔ مناسبات قدرت پیش روی ما میگذارد: چرا برخی از ما برای احترامگذاشتن به دیگری، نخست از جایگاه خود عقب مینشینیم؟ چرا دفاع از زبان و هویت خویش را با احتیاط و عذرخواهی همراه میکنیم، اما انتظار دیگران برای برجستهساختن زبان و هویت شان را طبیعی میپنداریم؟
در یکی از محافل بزرگداشت مولانا جلالالدین محمد بلخی، که بیشتر حاضران آن پارسیزبان بودند، از یکی از شرکتکنندگان خواسته شد شعری به زبان پشتو بخواند. خواندن شعر به زبان پشتو یا زبان دیگر، بهخودیخود، مسئلهای ندارد؛ در برنامهای با هدف آشنایی با ادبیات زبانهای مختلف، چنین کاری میتواند ارزشمند هم باشد. اما در محفلی که به بزرگداشت مولانا و میراث او اختصاص دارد، انتخاب شعری بیارتباط با موضوع، برای جلب رضایت چند مهمان، جای پرسش دارد.
پرسش بر سر ارزش زبانها نیست؛ بر سر رفتاری است که در آن، حضور حتی یک مهمان افغان/پشتون میتواند برگزارکنندگان پارسیزبان را به تغییر جهت برنامه وادارد. چرا باید چنین حضوری، احساس تکلیف برای جلب رضایت ایجاد کند؟ آیا در محافلی با محوریت زبان پشتو نیز حضور یک پارسیزبان همین اندازه بر محتوای برنامه اثر میگذارد؟
از نگاه من، این نابرابری را نمیتوان بدون توجه به مناسبات قدرت فهمید. مسئله، تنها سلیقهٔ گردانندهٔ یک محفل نیست؛ ترسی است که در رفتار فرهنگی و سیاسی ما راه یافته و گاهی پیش از آنکه کسی مطالبهای کند، ما را به عقبنشینی وامیدارد.
🌐 لینک مطلب👈👈(https://t.co/isfvVFeszj)
✍️نویسنده: احمد رشاد میرزاده
▪️ پایگاه خبری_تحلیلی روایت
تلگرام روایت👈👈 https://t.co/h6ajzca9Vf
—-
#حق_تعیین_سرنوشت
#خود_سانسوری
#احمد_رشاد_میرزاده
گاهی یک رفتار کوچک در محفل فرهنگی، پرسشی بزرگ دربارهٔ مناسبات قدرت پیش روی ما میگذارد: چرا برخی از ما برای احترامگذاشتن به دیگری، نخست از جایگاه خود عقب مینشینیم؟ چرا دفاع از زبان و هویت خویش را با احتیاط و عذرخواهی همراه میکنیم، اما انتظار دیگران برای برجستهساختن زبان و هویت شان را طبیعی میپنداریم؟
در یکی از محافل بزرگداشت مولانا جلالالدین محمد بلخی، که بیشتر حاضران آن پارسیزبان بودند، از یکی از شرکتکنندگان خواسته شد شعری به زبان پشتو بخواند. خواندن شعر به زبان پشتو یا زبان دیگر، بهخودیخود، مسئلهای ندارد؛ در برنامهای با هدف آشنایی با ادبیات زبانهای مختلف، چنین کاری میتواند ارزشمند هم باشد. اما در محفلی که به بزرگداشت مولانا و میراث او اختصاص دارد، انتخاب شعری بیارتباط با موضوع، برای جلب رضایت چند مهمان، جای پرسش دارد.
پرسش بر سر ارزش زبانها نیست؛ بر سر رفتاری است که در آن، حضور حتی یک مهمان افغان/پشتون میتواند برگزارکنندگان پارسیزبان را به تغییر جهت برنامه وادارد. چرا باید چنین حضوری، احساس تکلیف برای جلب رضایت ایجاد کند؟ آیا در محافلی با محوریت زبان پشتو نیز حضور یک پارسیزبان همین اندازه بر محتوای برنامه اثر میگذارد؟
از نگاه من، این نابرابری را نمیتوان بدون توجه به مناسبات قدرت فهمید. مسئله، تنها سلیقهٔ گردانندهٔ یک محفل نیست؛ ترسی است که در رفتار فرهنگی و سیاسی ما راه یافته و گاهی پیش از آنکه کسی مطالبهای کند، ما را به عقبنشینی وامیدارد.
🌐 لینک مطلب👈👈(https://t.co/um0Y0fBlHX)
✍️نویسنده: احمد رشاد میرزاده
▪️ پایگاه خبری_تحلیلی روایت
تلگرام روایت👈👈 https://t.co/ZGHBPXlfwJ
«حق تعیین سرنوشت» از یک اصل ساده آغاز میشود: هیچ مردمی برای تصمیمگیری درباره آینده سیاسی خود به قیم نیاز ندارند.
مردم باید بتوانند آزادانه درباره نوع حکومت، ساختار سیاسی و جایگاه خود در یک واحد سیاسی تصمیم بگیرند.
👈 اگر مردم حق انتخاب واقعی نداشته باشند، چه کسی بهجای آنان حق تصمیمگیری دارد؟
#حق_تعیین_سرنوشت
#احمد_رشاد_میرزاده
@PersianRSDM
◉ گذارهٔ کوتاه احمد رشاد میرزاده عضو ارشد جنبش حق تعیینِ سرنوشتِ پارسیزبانان بخوانید:👇
➖➖➖➖
👈 کار ما تنها دفاع از یک زبان نیست؛ جهتدهی تمدنی با محوریت پارسیست.
پارسی برای ما هم زبان است، هم حافظه و هویت مشترک؛
و هم بستری برای پیوند مردمانی که با وجود تفاوتهای / ۱
کار ما تنها دفاع از یک زبان نیست؛ جهتدهی تمدنی با محوریت پارسیست.
پارسی برای ما هم زبان است،
هم حافظه و هویت مشترک؛
و هم بستری برای پیوند مردمانی که با وجود تفاوتهای قومی، نقاط مشترک تاریخی و فرهنگی فراوان دارند.
آیا بدون یک محور مشترک، میتوان به قدرت مشترک رسید؟
#حق_تعیین_سرنوشت
#احمد_رشاد_میرزاده
ملتی که آگاه نشود، پراکنده میماند؛ ملتی که همسو نشود، قدرت نمیسازد، و ملتی که اقدام نکند، دیگران برای سرنوشتش تصمیم میگیرند.
#حق_تعیین_سرنوشت#احمد_رشاد_میرزاده