@daisyreve @derbederliv Zaten öyle değil mi? Sıfır iletişimle yaşayamaz kimse, insanlığın doğasında var bu. Yalnızlık dış dünyaya karşı soyutlanmak demek. Dönem dönem gelen psikolojik çöküntülerin getirdiği eve kapanmaktan bahsetmiyorum. Tabii bu bana göre olan tarafı. Anlatabilmişimdir umarım.
@derbederliv @daisyreve Fikrimce her insan biraz tutsaktır. Fiziki özgürlük belki mümkün olabilir ancak ruhen ihtimali yoktur. Tam bir özgürlükten bahsediyorsak ikisini birbirinden ayıramayız. Ne yalnızken ne de sevdiklerinin yanında zihnin susmuyorsa özgürlüğün kısıtlanmış olmaz mı?
Benimle tanıştığında upuzundu saçları. Sonra kestirdi, bir daha hiç uzun görmedim. Sigara içmeyi beceremezdi lakin kabul etmezdi. Hızlı yürüyemez, gerimde kalırdı. Küçük adımlarla aramızdaki mesafeyi kapatmaya çalışırdı. Ne güzeldi o anlarda. Ne ben yavaşlardım, ne o koşardı.
@tomdstone İntiharın kişiyle değil de çevresi ve yaşam şartlarıyla alâkalı bir durum olduğunu düşünüyorum. Delirmek gibi. Kimse aniden delirmez. Bu ötekilerin varlığıyla gerçekleşir. İnsanı delirten başka bir insandır. Bu nedenle bana göre intihar, yorgun bedenlerin isyanıdır.
Her limanda, her parkta, her istasyonda farklı bir yaş eskittim. Bazen sadece 27 oldum. Bazen büyümedim, çocuk kaldım. Çok ev değiştirdim. Bi' kendimden taşınamadım, bir de senden.
"...Nedenini bilmediğim bir keder akıyor damarlarımdan. Kalbimin üstünde binlerce bıçak ağzı... ve yüzüm ömrümün atlası; düzlükleri bunaltı, yükseklikleri korku, uçurumları yıkıntılarımla dolu bir engebeler atlası. Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür Hanım?..."