ایدهم راجع به عشق رو خلاصه بخوام بگم، هر انسانی توی یه زندانه که هیچ راهی به بیرون نداره و یه دژ محکم اطرافشه، کسی که واقعا عاشقت باشه و بپذیریش، کل دیوارای اون زندان رو رد میکنه و میاد توی سلول پیشت
حالا هرچقدر تو پیچیده تر باشی، رمز و رازای اون زندان بیشتره
سالها پیش یه متنی نوشتم اسمش هست «بانوی دره خاکستر» هیچوقت فک نمیکردم کسی شبیهش باشه، الان که میبینم یکی اینقدر شبیهشه میترسم واسش بفرستم فک کنه دیوونهم، پس همیشه پیش خودم میمونه :)))
@Thisisnotfarinn فقط چیزی که مهمه اینه که توی این سبک زندگی تو خیلی از خودت خواهی پرسید خب که چی؟ به چه دردی میخوره اینا؟ ولی بدون اینکه متوجه بشی داره پازل زندگیت کامل تر میشه
بچه که بودم معتقد بودم چیزایی که میگی باید واقعی باشه مثلا به هرکس میخواستم بگم قربون شما/قربونتبرم به این فکر میکردم که مثلا یکی با اسلحه وایساده باشه بخواد به یکیمون تیر بزنه من پیش قدم میشم یا نه، اگه حاضر بودم میگفتم و معمولا از گفتنش پرهیز میکردم، این عادت هنوزم همراهمه =))