ne yaşarsam yaşıyım kendimle yarım saat baş başa kaldığımda toparlanıyorum. artık insanlar ve istişare işi bana iyi gelmiyor. ben ve allah. düğümün çözülmeme ihtimali yok
kime nasıl davranacağını ayarlayabilen insan harikalığı.. kendini çabucak sunmayan, seçerek yaklaşan, saygısızlığa tolerasyonu olmayan ama matrak, mesafeli ama duvarlarını indirirse içten, sessiz sakin görünen ama kimyanız uyuşursa içindeki karnavalları görebildiğiniz..
allah'a olan o kesin inanç.. mükemmel bir duygu değil mi, hayatının düzeni alt üst oluyor, çok istediğin bir şeye kavuşamıyorsun, istiyorsun ama olmuyor.. sonra hepsinin olmayışında bir hayır vardır diyorsun, allah'a bırakıyorsun ve kalbin ferahlıyor. iman harikulade bir nimet.
Eğer aşk beni tekrar bulursa, benim kadar derinden seven biriyle tanışmayı dilerim. Beni incitmeyi asla kabul etmeyecek biriyle. Sadık, nazik ve bağlı biriyle. Beni asla istenmeyen hissettirmeyecek biriyle. Kendimi evimde gibi hissettiren ve bende de ev bulan biriyle.
kalbimizin hiç durmadan dilediği şeyler gerçek olacak diye düşünüyorum hep, zor günler kolaylığa çevrilecek, nasıl değiştiğini anlamadığımız biçimde değişeceğiz gibi