normalde çok anime kültürüm yoktur ama bi şans veriyim dedim. var ya... yüreğim paramparça oldu. violet evergarden'ın duyguları yavaş yavaş öğrenişi insanların hikayeleri... bazı sahnelerde boğazım düğümlendi, kahroldum.
kadınların, 5 dakika boyunca teselli edilemeyecek bir şekilde ağladıktan sonra, hiçbir şey olmamış gibi davranıp güne devam etmeleri müthiş ilginç bir özellik.
bazen düşünüyorum da insan galiba en çok da çocukluğunu yanında taşıyor birine 'aşkım' demek o kişiyi canımdan çok sevsem bile garip geliyor dilime oturmuyor biri ağlayınca içim sıkışıyor elim ayağıma dolaşıyor o esnada ne yapılır ne söylenir bilemiyorum
doğduğum şehirde olunca aynı his üni için gittiğim şehirde aynı his gezip gördüğüm şehirlerde aynı his ne zaman yerim yurdum var gibi hissedeceğim acaba