🚨مهم: وظیفه پشتیبانی دیاسپورا چیست؟
دوستان گرامی و ایرانیان ملیگرا،
پس از دیماه خونین تسکین درد امروز ضروری است. اما مسئولیت اخلاقی ما به امروز محدود نمیشود. اگر بتوانیم احتمال رنج فردا را نیز کاهش دهیم، آینده هم بر تصمیم امروز ما حق پیدا میکند.
کودکی که پس از جا به مدرسه خواهد رفت، بیماری که به دارو نیاز خواهد داشت و خانوادهای که امنیت و معاشش به کارکرد نهادهای کشور وابسته خواهد بود، همگی باید در محاسبهٔ اخلاقی امروز ما حضور داشته باشند. پایان جا بهخودیخود تضمینکنندهٔ آغاز ایرانی بهتر نیست. برای آن ایران باید از پیش کار کرد و این کار الان شروع میشود.
اگر پذیرفتهایم که در برابر رنج ایرانیان مسئولیت داریم، پرسش بعدی این است: کمک و پشتیبانی ما چگونه میتواند بیشترین اثر را داشته باشد؟
بنظر من و همرزمانم در حال حاظر برای اثرگذاری بهینه دو راه درست داریم: پشتیبانی از پادشاه و کمک به بازماندگان جاویدنامان.
۱- پشتیبانی از پادشاه
آزادی به نهاد نیاز دارد؛ عدالت به قانون و دادرسی؛ بازسازی به تخصص و منابع؛ و گذار به هماهنگی. اگر این نیازها را میشناسیم اما آمادهسازی برای آنها را به «روز بعد» موکول میکنیم، بخشی از هزینهٔ تعلل خود را بر دوش کسانی میگذاریم که همین حالا نیز بهای سنگینی میپردازند.
کارزار «ایران را پس میگیریم» با رهبری پادشاه بستری برای همکاری و گذار معرفی میکند. دلیل اخلاقی حمایت از آن باید در توانش برای تبدیل همدلی پراکنده به همکاری مؤثر جستوجو شود: پیوندزدن افراد، گردآوردن تخصصها و آمادهکردن ظرفیتهایی که ایرانِ پس از جا به آنها نیاز خواهد داشت.
در یک مثال ساده، اگر میدانیم پلی آسیب دیده است، کمک به کسانی که از آن سقوط میکنند ضروری است؛ اما تجهیز گروهی برای تعمیر پل نیز ضرورتی اخلاقی دارد. البته باید بدانیم آن گروه برنامه و توان انجام کار را دارد. فوریت مسئله، ضرورت سازماندهی را بیشتر میکند؛ ضرورت پاسخگویی را از میان نمیبرد.
به همین دلیل، حمایت از «ایران را پس میگیریم» میتواند همراه با انتظارات روشن باشد: هدفهای قابلسنجش، توضیح دربارهٔ مصرف منابع، گزارش پیشرفت، احترام به تکثر سیاسی و تعهد عملی به حق مردم برای تعیین آیندهٔ خود. چنین انتظاراتی حمایت را تضعیف نمیکنند؛ به آن اعتبار و دوام میدهند.
ممکن است کسی بگوید: «وقتی تغییر اتفاق افتاد، کمک میکنم.» اما بسیاری از ظرفیتهای لازم برای عبور کمهزینه از یک تغییر بزرگ را نمیتوان یکشبه ساخت. اعتماد، شبکهٔ متخصصان، برنامهریزی و سازوکارهای هماهنگی به زمان نیاز دارند. انتظار تا لحظهٔ بحران ممکن است همان امکانی را از بین ببرد که کمک زودهنگام میتوانست فراهم کند.
دیگری ممکن است بگوید: «کمک من چه اثری دارد؟» سازماندهی دقیقاً پاسخ به همین مسئله است. وقت یا تخصص یک نفر محدود است؛ اما در یک کار جمعیِ درست، میتواند مکمل توان دیگران شود. ارزش یک کمک فقط در اندازهٔ آن نیست؛ در کاری است که همراه با کمکهای دیگر ممکن میکند.
از این منظر، دعوت به حمایت از «ایران را پس میگیریم» باید دعوتی به مشارکت مسئولانه باشد: اختصاص بخشی از وقت، تخصص، ارتباطات یا توان مالی به مسیری که هدفش آمادهکردن آیندهای آزادتر و آبادتر است؛ همراه با پیگیری اینکه این منابع واقعاً در خدمت همان هدف قرار میگیرند.
۲- حمایت از بازماندگان جاویدنامان
مسئولیت ما در برابر رنج ایرانیان، شامل خانوادههایی نیز میشود که عزیزانشان را از دست دادهاند. گرامیداشت جاویدنامان، با مراقبت از بازماندگانشان معنا و عمق بیشتری پیدا میکند. هیچ حمایتی جای انسان ازدسترفته را نمیگیرد؛ اما میتواند از افزودهشدن رنجِ تنگدستی، تنهایی و بیپناهی به اندوه فقدان جلوگیری کند. اگر توان کاهش این رنج را داریم، مسئولیت اخلاقی ما از همینجا آغاز میشود.
پشت هر نام، زندگیهایی ادامه دارند: پدر و مادری که با جای خالی فرزندشان زندگی میکنند، همسری که ممکن است بار تأمین خانواده را بهتنهایی بر دوش بکشد، یا کودکی که آیندهاش به حمایت پایدار نیاز دارد. احترام به این خانوادهها باید در اقدامهایی ملموس نمود پیدا کند: کمک به هزینههای زندگی، تحصیل فرزندان، دسترسی به خدمات درمانی و روانشناختی و پشتیبانی حقوقی؛ متناسب با نیاز و خواست خود آنان.
این حمایت باید با حفظ کرامت، حریم خصوصی و حق انتخاب خانوادهها همراه باشد. هیچ خانوادهای نباید برای دریافت کمک ناچار به بازگویی عمومی رنج خود، اعلام وفاداری سیاسی یا حضور در برنامهای شود. حق برخورداری از حمایت، به همعقیدهبودن با ما وابسته نیست. کمک زمانی انسانی است که اختیار و امنیت دریافتکننده را بیشتر کند و او را زیر بار دِینی سیاسی یا عاطفی نگذارد.
در دعوت به حمایت از «ایران را پس میگیریم»، پشتیبانی پایدار از بازماندگان جاویدنامان نیز بهعنوان یکی از اولویتهای پیشنهادی مطرح است: با سازوکاری روشن برای تخصیص منابع، ارزیابی نیازها و گزارشدهی مالی، بیآنکه هویت یا امنیت خانوادهها به خطر بیفتد. ایرانی که میخواهیم پس از جا بسازیم، باید از همین امروز در رفتار ما نشانه داشته باشد؛ ایرانی که در آن، خانوادههای داغدیده با اندوه و دشواریهای زندگی تنها نمیمانند.
این دعوت به معنای آن نیست که هرکس مسیر دیگری برای یاری انتخاب کند، بیاخلاق است. استدلال اخلاقی با انحصار فضیلت ضعیف میشود. ادعای قابلدفاع این است که اگر این کارزار بتواند کمکهای ما را به آمادگی مؤثر برای گذار و بازسازی تبدیل کند، حمایت از آن راهی ملموس برای عملکردن به مسئولیت ما در برابر ایرانیان است.
ایران بهتر، صرفاً آرزویی برای پس از جا نیست؛ مسئولیتی است که از پیش آغاز میشود. نمیتوان همهٔ دشواریهای آینده را پیشبینی کرد، اما میتوان برای کمترشدن آنها کار کرد. نمیتوان پیروزی را تضمین کرد، اما میتوان بر امکان موفقیت افزود.
اگر فردای ایران برای ما اهمیت دارد، باید امروز سهمی در آمادهکردن آن بپذیریم. حمایت آگاهانه از «ایران را پس میگیریم» و خانواده جاویدنامان ایرانزمین از شکلهای روشن این تعهد است:
تبدیل امید به همیاری
همکاری ملی برای ساخت ایران فردا
سپاس بیکران
پاینده ایران جاوید شاه
https://t.co/8uR8Cud1Oq
هممیهنان دلیرم در آبدانان،
خروش شجاعانه شما بار دیگر نشان داد که سرکوب و جنایات جمهوری اسلامی نتوانسته عزم و اراده شما را در هم بشکند. شهامت و ایستادگی شما ستودنی است. من به شما افتخار میکنم. یک ملت به شما افتخار میکند و دوشادوش شما ایستاده است.
همه ما با خانوادههای داغدار کارگران جانباخته و مردم آبدانان همدردیم.
نور بر تاریکی پیروز است.
پاینده ایران
@hansvantelling@Solo_Commando We appreciate you and your solidarity with the Iranian people.
Please spread the word.
And tell them our king will return to Iran soon.
مبارزان داخل ایران؛ اطلاعات اولیه بهدست آمده که سازمان اطلاعات رژیم شدت رصد و دستگیری اکانتهای ایکس از داخل ایران را طی چند هفته اخیر چندین برابر کرده است. از فرستادن یا باز کردن هر لینک، اینستاگرام و غیره، دادن کوچکترین اطلاعاتی درباره نام، شغل، شهر و مکان سکونت، اشتراک کوچکترین عکسی از خودتان (در هر سنی، نوزادی، کودکی یا جوانی)، وارد شدن به رابطههای عاطفی و دادن شماره خارج از ایکس، گذاشتن ویدئو از خودتان یا محیط اطرافتان در اعتراضات و غیره، و اعتماد مالی به حتی نزدیکترین دوستانتان برای مدتی «جداً» خودداری کنید. در فضای مبارزاتی ایکس هیچ کس، تکرار میکنم «هیــچ کــس» دوست و رفیق شما نیست، حتی اگر چندین سال است آشنایی دارید.
@king_cyrus12 Scary list…
I’d actually put Ram in the first category
Move Pete / Andrew Y to “Waste of time”
Rename “waste of time” to “Brink of existence”
Combine Communims and The end of America into a new category “💀🪦😵”
All wars are by definition with foreign countries, you moron… so what? Are you advocating for civil wars instead??? I’m sure leftist anarchists in your party would love that.
Know this: the moment a country adopts “no more wars” as a policy is the moment its interests are threatened…
What can I say… can’t spell MoRon without “Ro”
I’m from Iran sir - the freedoms in this video aren’t what Iranians want. They want economic freedom and ability to participate in free enterprise without the extraction economy and monopolies that the government has. Is that too much to ask?
So no - this isn’t imperialism, this is a cry for help of a people in bondage taken hostage by the Islamic terrorist regime
🚨مهم: وظیفه پشتیبانی دیاسپورا چیست؟
دوستان گرامی و ایرانیان ملیگرا،
پس از دیماه خونین تسکین درد امروز ضروری است. اما مسئولیت اخلاقی ما به امروز محدود نمیشود. اگر بتوانیم احتمال رنج فردا را نیز کاهش دهیم، آینده هم بر تصمیم امروز ما حق پیدا میکند.
کودکی که پس از جا به مدرسه خواهد رفت، بیماری که به دارو نیاز خواهد داشت و خانوادهای که امنیت و معاشش به کارکرد نهادهای کشور وابسته خواهد بود، همگی باید در محاسبهٔ اخلاقی امروز ما حضور داشته باشند. پایان جا بهخودیخود تضمینکنندهٔ آغاز ایرانی بهتر نیست. برای آن ایران باید از پیش کار کرد و این کار الان شروع میشود.
اگر پذیرفتهایم که در برابر رنج ایرانیان مسئولیت داریم، پرسش بعدی این است: کمک و پشتیبانی ما چگونه میتواند بیشترین اثر را داشته باشد؟
بنظر من و همرزمانم در حال حاظر برای اثرگذاری بهینه دو راه درست داریم: پشتیبانی از پادشاه و کمک به بازماندگان جاویدنامان.
۱- پشتیبانی از پادشاه
آزادی به نهاد نیاز دارد؛ عدالت به قانون و دادرسی؛ بازسازی به تخصص و منابع؛ و گذار به هماهنگی. اگر این نیازها را میشناسیم اما آمادهسازی برای آنها را به «روز بعد» موکول میکنیم، بخشی از هزینهٔ تعلل خود را بر دوش کسانی میگذاریم که همین حالا نیز بهای سنگینی میپردازند.
کارزار «ایران را پس میگیریم» با رهبری پادشاه بستری برای همکاری و گذار معرفی میکند. دلیل اخلاقی حمایت از آن باید در توانش برای تبدیل همدلی پراکنده به همکاری مؤثر جستوجو شود: پیوندزدن افراد، گردآوردن تخصصها و آمادهکردن ظرفیتهایی که ایرانِ پس از جا به آنها نیاز خواهد داشت.
در یک مثال ساده، اگر میدانیم پلی آسیب دیده است، کمک به کسانی که از آن سقوط میکنند ضروری است؛ اما تجهیز گروهی برای تعمیر پل نیز ضرورتی اخلاقی دارد. البته باید بدانیم آن گروه برنامه و توان انجام کار را دارد. فوریت مسئله، ضرورت سازماندهی را بیشتر میکند؛ ضرورت پاسخگویی را از میان نمیبرد.
به همین دلیل، حمایت از «ایران را پس میگیریم» میتواند همراه با انتظارات روشن باشد: هدفهای قابلسنجش، توضیح دربارهٔ مصرف منابع، گزارش پیشرفت، احترام به تکثر سیاسی و تعهد عملی به حق مردم برای تعیین آیندهٔ خود. چنین انتظاراتی حمایت را تضعیف نمیکنند؛ به آن اعتبار و دوام میدهند.
ممکن است کسی بگوید: «وقتی تغییر اتفاق افتاد، کمک میکنم.» اما بسیاری از ظرفیتهای لازم برای عبور کمهزینه از یک تغییر بزرگ را نمیتوان یکشبه ساخت. اعتماد، شبکهٔ متخصصان، برنامهریزی و سازوکارهای هماهنگی به زمان نیاز دارند. انتظار تا لحظهٔ بحران ممکن است همان امکانی را از بین ببرد که کمک زودهنگام میتوانست فراهم کند.
دیگری ممکن است بگوید: «کمک من چه اثری دارد؟» سازماندهی دقیقاً پاسخ به همین مسئله است. وقت یا تخصص یک نفر محدود است؛ اما در یک کار جمعیِ درست، میتواند مکمل توان دیگران شود. ارزش یک کمک فقط در اندازهٔ آن نیست؛ در کاری است که همراه با کمکهای دیگر ممکن میکند.
از این منظر، دعوت به حمایت از «ایران را پس میگیریم» باید دعوتی به مشارکت مسئولانه باشد: اختصاص بخشی از وقت، تخصص، ارتباطات یا توان مالی به مسیری که هدفش آمادهکردن آیندهای آزادتر و آبادتر است؛ همراه با پیگیری اینکه این منابع واقعاً در خدمت همان هدف قرار میگیرند.
۲- حمایت از بازماندگان جاویدنامان
مسئولیت ما در برابر رنج ایرانیان، شامل خانوادههایی نیز میشود که عزیزانشان را از دست دادهاند. گرامیداشت جاویدنامان، با مراقبت از بازماندگانشان معنا و عمق بیشتری پیدا میکند. هیچ حمایتی جای انسان ازدسترفته را نمیگیرد؛ اما میتواند از افزودهشدن رنجِ تنگدستی، تنهایی و بیپناهی به اندوه فقدان جلوگیری کند. اگر توان کاهش این رنج را داریم، مسئولیت اخلاقی ما از همینجا آغاز میشود.
پشت هر نام، زندگیهایی ادامه دارند: پدر و مادری که با جای خالی فرزندشان زندگی میکنند، همسری که ممکن است بار تأمین خانواده را بهتنهایی بر دوش بکشد، یا کودکی که آیندهاش به حمایت پایدار نیاز دارد. احترام به این خانوادهها باید در اقدامهایی ملموس نمود پیدا کند: کمک به هزینههای زندگی، تحصیل فرزندان، دسترسی به خدمات درمانی و روانشناختی و پشتیبانی حقوقی؛ متناسب با نیاز و خواست خود آنان.
این حمایت باید با حفظ کرامت، حریم خصوصی و حق انتخاب خانوادهها همراه باشد. هیچ خانوادهای نباید برای دریافت کمک ناچار به بازگویی عمومی رنج خود، اعلام وفاداری سیاسی یا حضور در برنامهای شود. حق برخورداری از حمایت، به همعقیدهبودن با ما وابسته نیست. کمک زمانی انسانی است که اختیار و امنیت دریافتکننده را بیشتر کند و او را زیر بار دِینی سیاسی یا عاطفی نگذارد.
در دعوت به حمایت از «ایران را پس میگیریم»، پشتیبانی پایدار از بازماندگان جاویدنامان نیز بهعنوان یکی از اولویتهای پیشنهادی مطرح است: با سازوکاری روشن برای تخصیص منابع، ارزیابی نیازها و گزارشدهی مالی، بیآنکه هویت یا امنیت خانوادهها به خطر بیفتد. ایرانی که میخواهیم پس از جا بسازیم، باید از همین امروز در رفتار ما نشانه داشته باشد؛ ایرانی که در آن، خانوادههای داغدیده با اندوه و دشواریهای زندگی تنها نمیمانند.
این دعوت به معنای آن نیست که هرکس مسیر دیگری برای یاری انتخاب کند، بیاخلاق است. استدلال اخلاقی با انحصار فضیلت ضعیف میشود. ادعای قابلدفاع این است که اگر این کارزار بتواند کمکهای ما را به آمادگی مؤثر برای گذار و بازسازی تبدیل کند، حمایت از آن راهی ملموس برای عملکردن به مسئولیت ما در برابر ایرانیان است.
ایران بهتر، صرفاً آرزویی برای پس از جا نیست؛ مسئولیتی است که از پیش آغاز میشود. نمیتوان همهٔ دشواریهای آینده را پیشبینی کرد، اما میتوان برای کمترشدن آنها کار کرد. نمیتوان پیروزی را تضمین کرد، اما میتوان بر امکان موفقیت افزود.
اگر فردای ایران برای ما اهمیت دارد، باید امروز سهمی در آمادهکردن آن بپذیریم. حمایت آگاهانه از «ایران را پس میگیریم» و خانواده جاویدنامان ایرانزمین از شکلهای روشن این تعهد است:
تبدیل امید به همیاری
همکاری ملی برای ساخت ایران فردا
سپاس بیکران
پاینده ایران جاوید شاه
https://t.co/8uR8Cud1Oq
I have to be honest: no one in the US Government understands the Islamic Republic better than @SecRubio 👏🏻
One thing to add: not only has the Islamic Republic declared war against America since 1979, they have also been the enemy of innocent Iranian people since the revolution. Iranians have been taken prisoner in their own country by radical Islamic terrorists for 47 years.
Patriot Iranians, Americans, and Israelis are in this fight TOGETHER. Together, we will defeat the terrorist regime and return Iran to its glory as a beacon of the civilized world. Failure is NOT an option.
Thank you secretary Rubio for your wisdom and leadership. President Trump @realDonaldTrump did America a great favor naming you Secretary of State.
هممیهنان عزیزم،
کارگران، مهندسان و صاحبان صنایع ایران،
در آستانه زمستان، بار دیگر کارخانهها و صنایع کشور با بحران کمبود گاز و انرژی روبهرو هستند، بحرانی که نه از کمبود منابع، بلکه از بیکفایتی و غارت ثروت ملی به دست جمهوری اسلامی سرچشمه میگیرد.
شما در روزهای دشوار، زیر سایه جنگ و بحران، نگذاشتید چرخ کارخانهها از حرکت باز بماند. با برقی که هفتهای تنها چند روز در دسترس بود، تولید را ادامه دادید و با ریالی که هر روز بیارزشتر میشد، مواد اولیه و قطعات مورد نیاز را تامین کردید.
در همان حال که شما برای ادامه تولید تلاش میکردید، میلیاردها دلار از درآمد نفت کشور به دست واسطههایی سپرده شد که آن را بازنگرداندند و جمهوری اسلامی نیز منابع محدود ملی را به جای سرمایهگذاری در زیرساختها و تامین نیازهای مردم، صرف مزدوران خارجی و سرکوبگران داخلی کرد.
اکنون، رژیم که ثروت ملی را به تاراج داده، در آستانه زمستان به شما میگوید گاز نیست.
این بحران، تقدیر ایران نیست، نتیجه تصمیمهای چپاولگرانی است که ثروت ملی را ملک شخصی خود پنداشتهاند و باید در برابر ملت ایران پاسخگو باشند.
میخواهم بدانید که تلاش و رنج شما دیده میشود. ایران فردا را با دانش، تجربه و دستان توانمند شما خواهیم ساخت، ایرانی که در آن درآمد نفت، شفاف و قابل حسابرسی باشد، ثروت ملی در خدمت تولید، رفاه مردم و شکوفایی کشور قرار گیرد و تامین پایدار انرژی برای خانهها و کارخانهها از اولویتهای اصلی کشور باشد.
زمستانی سخت در پیش است، اما شما که در دشوارترین روزها چراغ تولید را روشن نگه داشتهاید، در آبادانی و شکوفایی ایران آزاد نیز نقشی تعیینکننده خواهید داشت، ایرانی که در آن حاصل زحمت شما، به جای تأمین منافع حاکمان، صرف ساختن آیندهای بهتر برای خود و فرزندانتان شود.
پاینده ایران
رضا پهلوی