تنگهای که بستند، تنگهای شد که خودشان در آن گیر افتادند.
��سفند پارسال جمهوری اسلامی هرمز را بست تا گلوی اقتصاد جهان را بگیرد. غافل از اینکه نود درصد نفت خودش هم از همان مسیر بیرون میرود. حالا رئیس بانک مرکزی جلوی دوربین میگوید درآمد نفتی صفر شده.
اما ماجرا فقط دریا نیست. یک تنگهٔ دوم هم هست که دیده نمیشود: تنگهٔ دلار. با توقف مبادلات امارات و بسته شدن مسیر نقدی عراق، راه نفس مالی هم تنگ شده.
و چین؟ ۵۷۴ میلیارد دلار تجارت با آمریکا، در برابر ۴۱ میلیارد با تهران. این تعارف نیست، ریاضی است.
در این قسمت از یک قانون قدیمی تاریخ گفتم؛ همان قانونی که ۲۲۰ سال پیش ناپلئون آن را نادیده گرفت.
به نظر شما کدام زودتر میرسد: تسلیم یا فروپاشی از درون؟ جوابتان را کامنت کنید.
بیستم آذر ۱۳۵۸. همون ساعتی که تو تهران داشتن سرِ میز «صلح» با نمایندگان کُرد چای میخوردن، تو حیاط اوین یه افسر جوونِ سنندجی رو تیرباران کردن.
اسمش بهروز بهروزنیا بود. بهش گفتن سوار هلیکوپتر شو، یه «بازدید مرزی» ساده. اون بالا فهمید مأموریت واقعی چیه: آتش گشودن به روی خواهران و برادرهای خودش تو کُردستان. و یه کلمه گفت که سرنوشتش رو عوض کرد؛ «نه».
سرهنگی که میخواست وادارش کنه، درجهی سرتیپی گرفت. بهروز جوخهی اعدام. ولی نزدیک نیم قرن گذشته و ما هنوز اسمِ بهروز رو صدا میزنیم؛ اون سرهنگ رو کی یادشه؟
این قصهی «نه» گفتنه. همون کلمهای که یه حکومت رو بیشتر از هر ارتشی میترسونه.
اگه تو خانواده یا شهرِ شما هم یه اسمی هست که نباید گم بشه، همین پایین بنویسینش. هر هفته یکی از این اسمها رو با هم زنده میکنیم.
با سپاس ویژه از بنیاد «نەمران» بابت تلاششون برای زنده نگهداشتن حافظهی جانباختگان، و لطفشون در اختیار گذاشتن عکسها.
تو کامنتها بگو: بهنظرت «نه گفتن» یه نفر میتونه تاریخ رو عوض کنه؟
نُه چهره، نُه نام، نُه زندگی.
بامداد امروز، موشکهای سپاه تروریستی پاسداران بر اردوگاه حزب کومهله کُردستان ایران در زرگویز فرود آمد و نه پیشمرگه جوان را از ما ��رفت. جوانانی که میتوانستند در کلاس درس باشند، سر سفره خانواده، یا در کوچههای شهرشان، اما استبداد راهی جز کوه و سنگر برایشان نگذاشته بود.
رژیمی که در برابر مردم خودش جز زبان موشک و طناب دار نمیشناسد، امروز بار دیگر نشان داد که از هیچ جنایتی ابا ندارد. اما تاریخ گواه است، هر قطره خونی که بر این خاک ریخته شده، نه به سکوت، که به عزمی راسختر بدل شده است.
نام این نه جوان را به خاطر بسپارید. چهرههایشان را نگاه کنید. اینها فرزندان ما بودند، که برای آزادی همه ما ایستادند.
یادشان گرامی و راهشان پررهرو باد. روز حساب دور نیست.
#IRGCTerrorists
پلاسکو رو همه یادشونه. سازندهش رو نه. 🧵
حبیب القانیان، یهودیِ بچهمحلِ عودلاجان، مردی که پلاستیک رو سر سفرهی کارگر آورد و اولین آسمونخراش ایران رو ساخت.
بهمن ۵۷ خارج از ایران بود. امن. برگشت. گفت: «من دزدی نکردم، از چی فرار کنم؟»
اردیبهشت ۵۸ جوابش رو گرفت: دادگاه بیستدقیقهای، بدون وکیل، تیربارون.
جرمش؟ موفق بودن و یهودی بودن.
اون گلولهها اول یه راه بودن، نه آخرش. قصهی کاملش رو تو ویدیو ببین و آخرش یه زاویهای از پلاسکو که احتمالا هیچوقت بهش فکر نکردی.
این ویدیو رو برای کسی بفرست که پلاسکو رو یادشه ولی القانیان رو نمیشناسه.
The Islamic Republic’s first message to Iran’s Jews was a firing squad. This is the story of Habib Elghanian, the man who built Tehran’s first skyscraper, and was executed by the same regime that later let it burn.
فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) اعلام کرد که ادعای سپاه پاسداران مبنی بر انفجار دو نفتکش در پی برخورد با مینهای دریایی در تنگه هرمز «مانند بیشتر ادعاهای سپاه کذب است».
چهار گریلای پژاک در مهاباد شهید شدند
یگانهای مدافع کُردستان ایران (یەرەکە)، شاخهٔ نظامی پژاک، با انتشار بیانیهای هویت چهار گریلای خود را اعلام کرد که در حملهٔ سپاه تروریستی پاسداران جمهوری اسلامی در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۲۶ در اطراف روستای گاگش از توابع مهاباد شهید شدند:
▪️ آرژین گارزان (زارین آکباش) — زادهٔ تتوان، ترکیه — فرماندهٔ گروه
▪️ جیهان سیروان (پرستو صفاییپور) — زادهٔ مریوان، ایران
▪️ باور جودی (خلیل چیچک) — زادهٔ موش، ترکیه
▪️ شاهان گابار (رسول یگانه) — زادهٔ خوی، ایران
یەرەکە اعلام کرد این چهار نفر «تا آخرین قطرهٔ خون با شجا��ت جنگیدند» و در این درگیری شماری از نیروهای سپاه، از جمله فرماندهان ارشد، کشته و زخمی شدهاند.
در این بیانیه همچنین آمده است که جمهوری اسلامی همزمان با تشدید حملات علیه نیروهای یەرەکە، فشار بر شهروندان را نیز افزایش داده و هدف از این اقدامات «پنهان کردن شکستها و نمایش پیروزی» است. در روزهای گذشته گزارشهایی از درگیریهای مسلحانه در مریوان، پاوه، بانه، مهاباد و سردشت نیز منتشر شده است.
یاد و نامشان گرامی
If Iran’s regime falls tomorrow, should Reza Pahlavi lead the transition ?
To be honest ...
A. Yes, absolutely
B. No way
C. Temporary role only
D. Let people decide