İnsan bazen kendine çok acımasız davranıyor. Daha dün kırılmış, “bugün toparlan” diyor. Daha az önce incinmiş, “güçlü kal” diyor. Bir şeye öfkeleneli çok olmamış, “sakinleş” diyor. Kendi içine zaman tanımadan hemen “geçmiş gibi davran” diye zorluyor. Olması gerektiği kadar değil, elinden geldiği kadar iyi ol.
islamda sürekli güçlü olma, müthiş metanet gösterme gibi metaforlar yok. istenilen, her an Allaha siginabilmekte. bu da insanin duygularını olduğu gibi yaşamasına imkan sağlıyor. yoksa üzüntüyü bastiramaz, gözyaşını dindiremez sevinci saklayamayız. olani yaşa ama Allaha siginarak
insan beklerken nasıl bu kadar yorulur.. yürümeden, koşmadan, durduğu yerde.. anlamlandıramadığım milyon şeyden yalnızca biri.. balkondan bulutları izlerken bittim demin