Bir tenhalığı büyütür durur içim..
İnmeye korktuğum ama oralarda bir yerlerde başka bir şeyin var olduğuna emin olduğum bir kuytu en derinimde. Zaman dünyadaki gibi işlemez ve içimdeki hiçbir ölü, ölmez gerçekte
...
Hayatın alaledeliğini, kendiliğinden gelen güzellikleri, düzensizlik gibi görünen ama aslında bir düzenin doğurduğu günleri, hiçbir çabaya gerek olmadan açan çiçekleri ve senin baharda gelişini çok seviyorum... Ya da mevsimi bahar edişini...
varış noktasını düşünmek insanın zihninde ağırlık yapar. uzak ihtimaller bugünün sesini bastırır. bazen yalnızca yürümek ister insan, nereye vardığını bilmeden. yol sorulmadığında daha cömerttir. yarın kendi zamanını bulur, bugün ise adım atanın olur.
Benim ise arefe günü duam; Cemil cümlesine ve bana çokça afiyet, şükrü bol sevinçler, seven ve sevilen bir kalp, hayırlı bol rızık, kaygıdan arınmış dingin ve huzurlu bir zihin... diliyorum..