Kimseye güvenemeyen bir kişi bir gün birine güvenmeye karar vermiş. Birinin yanında iyi hissetmek istemiş. Korkularını anlatmış, endişelerini paylaşmış, hislerini anlatmış. Sonunda biri beni anlıyor diye düşünmeye başlarken neden birine güvenmemesi gerektiğini öğrenmiş.
hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
konuşacak çok şey birikti, ara beni. gece ikide, akşam mesai bitişinde ara. bayramda seyranda, ağladığın bir filmin sonunda, eski bir şarkıyı duyunca ara. eve varınca, evden çıkınca, sokakta kalınca ara..
@Ozgelogg Belirsizlik çoğu zaman cesaretsizliğin kibar görünen hâlidir. Gerçekten isteyen insan net olur; istemeyen ise ihtimal kapısını tamamen kapatmadan karşı tarafı bekletir. Bu erkek-kadın meselesinden çok, karakter ve iletişim meselesidir.
bomboş bir beyinle dünyaya geliyoruz. 20 yaşına kadar etrafımızda kim varsa kendi doğrusunu yanlışını bize öğretmeye çalışarak dolduruyor saman gibi. o yaştan sonra ömür boyu insanların gereksiz bilgilerini silip kendi doğrumuzu oluşturmaya çalışıyoruz.
Bütün duygularımın ayaklarına beton bağlayıp denize fırlatmak istiyorum. Kimseyi önemsemeyeyim, kimse de beni.. Merak etmeyeyim kimseyi, aramasını beklemeyeyim, düşünmeyeyim kimseyi, üzemesin hiç kimse, kahrolası beklentilerden uzak durayım, varsın çarpmasın şu kalbim bir daha.