6 Şubat 2023 gecesi uyandığımızda yatak sallanıyordu.
Bir ileri, bir geri…
Bir ileri, bir geri…
Sonra aniden yön değiştirdi. Yukarıdan aşağıya, öfkeyle. Duvarlar zorlanmaya başladı. Binaların taşıyıcı sistemlerinden gelen çatırtılar bütün Adana'yı uyandırdı.
Hemen evden çıktık. Ama şehir çıkamıyordu. Trafik kilitlenmişti. Yakınımızda dört bina yıkılmıştı. Depremin nerede olduğunu bilmiyorduk. Adana’da, “fayı yok” denilen bir şehirde, yıkım bu kadar büyükse…
Her nerede olduysa, çok yıkıcıydı.
Biz doktorduk. Hastaneye gitmemiz gerekiyordu.
Ama çocuklar…
O kadar korkmuşlardı ki yanlarından ayrılmamıza izin vermiyorlardı. Yine de işe başladık. Çünkü o gün, hem depremzede olup hem hissizce çalışmak zorunda kalanlardandık.
Adana Şehir Hastanesi’nin helikopter pistine inmek için havada helikopterler tur atıyordu. Bölgedeki özel ve kamu hastaneleri yıkıldığı için, yaralıların geldiği en büyük ve birincil merkez bizdik. Öğleden sonra olan depreme, bu kez hastanede çalışırken yakalandık. O an anladık:
Eve kısa sürede dönemeyecektik.
Nitekim iki ay boyunca giremedik.
Bir hafta içinde hastanemize 10.000 depremzede yaralı geldi. Televizyonda, enkazdan saatler sonra çıkarıldığını görüp sevindiğimiz insanlar, saatler geçmeden acil servisimize ulaşıyordu.
Doktorlar, ailelerini güvene alamadan çalışmaya devam etti. Saatlerce ameliyat yapan cerrahlar, ameliyat odalarına vakaları alabilmek için anestezist doktorlar insanüstü çalıştılar. Başka illerden, yurt dışından meslektaşlarımız geldi. Özel merkezlerinde ücretsiz izin alıp ameliyatlara katıldılar. Marmaris’ten Doç. Dr. Tahsin Oğuz Acartürk, muayenehanesini iki hafta kapatıp plastik cerrahi ameliyatlarına katılmak için hastanemize geldi. Böyle bir günde, ayaküstü sohbet ettik. Dahili branşlar, cerrahi hastaların takibini üstlendi.
Helikopterlerle hasta gelirken beraberinde kurtarma ekipleri (madenciler, AKUT üyeleri) iniyordu. O kadar yorgundular ki ayakta durmakta zorlanıyorlardı. Ve hiç tanımadıkları insanlar, onlarla iletişime geçip arabalarıyla havaalanına götürüyordu.
O günlerde anladık:
Bu millet çok büyük bir millet.
İnsan böyle zamanlarda toprağın değerini anlıyor.
Şehirlerin bir anda nasıl bir kaos alanına dönebileceğini yaşayarak öğreniyor.
“Bir toprağım olsa,” diye düşünüyorsun,
“Bir konteyner koyarım, çocuklarımı emniyete alırım.”
Ama biz, ailelerimizi emniyete alamadan çalıştık.
Çünkü bırakamazdık.
Biz de depremzede idik ama görevimizi bırakamazdık.
Doktorlar, bu depremde büyük bir özveri gösterdi.
Ve Tabipler Tarım Kooperatifi, işte tam bu atmosferde doğdu.
Depremin hemen ardından, böyle bir çaresizliğin içinden filizlendi bu fikir. Temmuz 2023’te resmi adımları attık. 5 Ağustos 2023’te ilk genel kurulumuzu yaptık. Kurucu yetmiş ortağımızın tamamı depremden etkilenen illerde yaşıyordu. Ardından ülke sathına yayıldık. Yurt dışından doktor ortaklarımız katıldı.
Bu kooperatif, bir refah projesi olarak doğmadı.
Bir yatırım planı değildi.
Bu kooperatif yaşanmışlıklardan doğdu.
Ama dayanışmadan beslendi.
Toprağa tutunarak iyileşmenin mümkün olduğuna inanarak büyüdü.
Ve bugün buradayız.
Çünkü o gün, enkazın ortasında sadece yaraları sarmadık; bir gelecek fikrini de birlikte ayağa kaldırdık.
Gelir idaresi başkanlığı’na ve Mehmet Şimşek’e öneri bırak:
Çocuklar bayram harçlıklarını beyan etmemiş Mehmet Bey... %10 harçlık vergisi fena olmazdı hani? #vergi#bahşiş#harç
@sanroofluFocus @bosunatiklama Bu sadece gelir vergisi. Daha SGK prim işçi payını, SGK işsizlik işçi payını, toplam SGK primini, vergi matrahını, gelir vergisi ve damga vergilerini çıkarmadınız:) Yani ocak ayinda 100 bin brütü olan bir calişanın eline yaklaşık 70 bin geçer. Yıl sonuna dogru 50 ye kadar düşer.