صادق هدایت داستان کوتاهی داره باسم «طلب امرزش». قصه ی چند نفر زائر کربلاست. نقد تندی به جامعه ی ایرانی، به دین، خرافات، خودفریبی و کلاه گذاشتن سر وجدانه. اما عمیق تر که بشید چیزی وحشتناک تر پیدا می کنید. جایی که جنایتکار متوجه میشه تنها نیست و گریه هاش تبدیل به خنده میشه.
هرگز هیچ مردی به این قانون که سقط جنین غیر قانونیه ولی قتل فرزند برای پدر حلاله اعتراض نکرده!
هرگز!
میدونید واسه چی اعتراض کردن؟
تمکین :) دم مجلس جمع شدن که قوانین تمکین زیادی سفت و سخت نیست:) تشدیدش کنید!
نیاز به فمنیسم داریم که مادر بتونه بعنوان ولیدم، قصاص قاتل رو بخواد.
نیاز به فمنیسم داریم که وقتی قصاص تایید شد، نیازی به پرداخت تفاضل دیه نباشه.
به فمنیسم نیاز داریم که مردانگی سمی باعث زنکشی نشه.
چقدر امثال شماها، به عمد نفهم و ابلهید.
اینجا ایرانه.
مادر اجازه نداره جنین توی شکمشو سقط کنه چون جون داره،
ولی پدرش همون بچه رو ۱۶ سال بعد میتونه به هر دلیلی بکشه و اسمشم با افتخار توی آگهی ترحیمش قید میشه.