In the middle of a war, the Islamic Republic still finds time to flog this young women for music.
Anita Papist, a young Iranian singer, has been sentenced to 74 lashes.
Her crime? Singing and uploading her video on Instagram.
The regime confiscated her passport. Blocked her phone. Now they want to silence her voice.
This is called gender apartheid. A total apartheid against women.
Be her voice
تفاوت میان دو تجربه کاملاً متفاوت از مرگ و #سوگواری :
چگونه یک مرگ میتواند برای حکومت ابزاری برای نمایش اقتدار باشد، اما برای بخشی از جامعه یادآور سالها رنج، فقدان و زخمهای التیامنیافته.
#خامنه_ای
👇👇👇 https://t.co/EyQVV7m3ml
بسیاری از ما هنوز لحظههایی از زندگی جمعی را به یاد داریم؛ لحظههایی که برای مدتی احساس میکردیم بخشی از چیزی بزرگتر از خودمان هستیم؛ زمانهایی که خیابانها، خانهها و محل کار تحت تاثیر یک اتفاق مشترک قرار میگرفتند و افراد با وجود تفاوتها، تجربهای مشابه را از سر میگذراندند.
برای بسیاری، جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه یکی از این لحظهها بود. شب بازی ایران و آمریکا در حافظه جمعی یک نسل زنده است؛ شبی که میلیونها نفر با اضطراب و هیجان پای تلویزیون نشستند و پس از پیروزی تیم ملی، خیابانها به صحنه جشن و شادی تبدیل شدند.
مردم یکدیگر را نمیشناختند، اما در یک تجربه مشترک شریک بودند؛ پرچمها بالا میرفت و احساس «ما» بودن برای چند ساعت بر فضای عمومی حاکم میشد.
در آن دوره، موفقیت تیم ملی موفقیتی جمعی تلقی میشد و شکستش اندوهی مشترک ایجاد میکرد. پرچم، سرود ملی و چهرههای ورزشی و فرهنگی نیز بخشی از همین تجربه تعلق بودند؛ نمادهایی که در حافظه جمعی معنا یافته بودند.
اما امروز واکنشها به همین نمادها دیگر یکدست نیست. اگر در جام جهانی ۹۸ تیم ملی نماد غرور و همبستگی بود، اکنون بخشی از جامعه رابطه عاطفی مشابهی با آن و حتی با پرچم، سرود ملی یا برخی چهرههای فرهنگی و هنری ندارد.
در همین سالها، اصطلاحاتی مانند بازیگر حکومتی، خواننده حکومتی، ورزشکار حکومتی یا رسانه حکومتی نیز وارد زبان عمومی شدهاند؛ واژگانی که نشاندهنده تغییر در نحوه قضاوت چهرههای عمومی هستند.
آنچه در پس این تغییر دیده میشود، دگرگونی عمیقتری در رابطه عاطفی بخشی از جامعه با نمادهای مشترک است.
اکنون این پرسش مطرح میشود که چگونه نمادهایی که زمانی عامل همبستگی بودند، برای بخشی از جامعه به موضوعی مناقشهبرانگیز تبدیل میشوند و چگونه احساسات سیاسی میتواند به نمادهای فرهنگی و ورزشی نیز سرایت کند.
این متن تلاشی است برای فهم این مساله از منظر روانشناسی اجتماعی و سیاسی؛ اینکه رابطه جامعه با نمادهای ملی چگونه شکل میگیرد، چگونه تغییر میکند و چرا در شرایط افزایش شکافهای اجتماعی و سیاسی، معنای این نمادها نیز دستخوش دگرگونی میشود.
https://t.co/2Mv6dRpLTl
اگر در #جام_جهانی ۹۸ #تیم_ملی نماد غرور و همبستگی بود، اکنون بخشی از جامعه رابطه عاطفی مشابهی با آن و حتی با پرچم، سرود ملی ندارد.
چرا در شرایط افزایش شکافهای اجتماعی و سیاسی، معنای این نمادها نیز دستخوش دگرگونی میشود؟
👇👇
https://t.co/Mkl3vZFW4D
برای بخشی از جامعه، برخی نمادها بیش از آنکه یادآور تعلق یا امنیت باشند، تداعیکننده تجربههای سیاسی و اجتماعی خاص هستند.
آنچه رخ میدهد بازتعریف رابطه میان فرد، جامعه و نمادهای مشترک است؛
برخی نمادها در قالب برداشتها و معناهای اجتماعی و سیاسی جدید بازتفسیر میشوند.
تیم ملی فوتبال ایران در حالی در جام جهانی حاضر شد که اتفاقات رخ داده در ایران در دیماه و کشتار بیش از ۴۰ هزار نفر از سوی جمهوری اسلامی باعث شد تا بخش زیادی از مردم این تیم را ملی ندانند.
گفتگو با صبا آلاله، روانتحلیلگر اجتماعی و حسین قاضیان، جامعهشناس در برنامه هتتریک
افراد در طول زمان با نمادها و چهرههای مختلف همانندسازی میکنند، اما با تضعیف این همانندسازی، فاصله عاطفی شکل میگیرد.
بهویژه زمانی که بخشی از جامعه ساختار قدرت را نه منبع امنیت، بلکه منشا بخشی از تهدیدها و آسیبهای خود بداند.
تیم ملی فوتبال ایران در حالی در جام جهانی حضور دارد و دو تساوی کسب کرده که مردم ایران احساس متناقضی به تیم ملی دارند. بعضی افراد همچنان حس نوستالژیک به این تیم دارند و برخی هم این تیم را بخشی از حکومت میداند.
توضیحات صبا آلاله، روانتحلیلگر اجتماعی و حسین قاضیان، جامعهشناس در برنامه هتتریک
شلاق به جرم معلم بودن؟ مجازات بخاطر تدریس آنلاین؟ در ملاعام؟ آخرین ایستگاه زوال یک ملت کجاست؟ هیچ دشمن خارجی و متجاوز حتی چنین کاری را با ملت تحت اشغال خود نمیکند که طالبان با مردم افغانستان به تکرار کردهاند.
همین چند کلمه را هم به زور نوشتم واقعا آدمی با دیدن وحشت طالبان لال می شود، مگر میشود این همه رنج را دید و دق نکرد؟
آموزش آنلاین آخرین و کوچکترین دریچه امید برای دختران افغانستان است.
برای بسیاری از نوجوانان #کنکور به معنای مسیر آینده است؛ مسیری که تحصیل، شغل و جایگاه اجتماعی را تعیین میکند. وقتی این مسیر با فشار روانی، رقابت شدید و بیثباتی در قوانین همراه میشود، کنکور از یک سنجش آموزشی به یک تجربه پراضطراب و تعیینکننده زندگی تبدیل میشود
صبا آلاله، روانتحلیلگر، درباره اعتراض دانشآموزان به زمانبندی برگزاری امتحانات گفت: «کنکور نهتنها نماد آینده و هویت شغلی دانشآموزان است، بلکه بر جایگاه اجتماعی و امنیت اقتصادی آنها نیز تاثیر میگذارد.» او افزود: «این امتحانات تصویری از آینده ترسیم میکند و خانوادهها نیز در کنار داوطلبان کنکور، نگران شکستن این تصویر هستند.»
در فرهنگ ما کودکان همواره جایگاه ویژهای داشتهاند؛از آیندهشان سخن میگوییم و حضورشان را برکت زندگی میدانیم. اما در پس این،
یک پرسش مهم وجود دارد:
آیا واقعا کودکان را بهعنوان انسانهایی مستقل و صاحب حق به رسمیت میشناسیم؟
👇#روز_جهانی_کارکودک
https://t.co/btPpxKG5D0
ساختارهای اقتدارگرا و ایدئولوژیک اغلب از یکدیگر الگو میگیرند؛ بهویژه در شیوههای کنترل جامعه، محدود کردن آزادیهای فردی و تنظیم نقش زنان در عرصه عمومی.
الگوبرداری میان نظامهای مشابه پدیدهای شناختهشده است.
#کار_تحصیل_زندگی#زن_زندگی_آزادی#اعتراضات
در نگاه طالبان، حجاب، تحصیل و کار زنان فقط مسئله پوشش، آموزش یا اشتغال نیست؛ مسئله استقلال زن است. به همین دلیل، مطالبه حق انتخاب و حضور برابر در جامعه، نه یک خواسته فردی، بلکه از دید حکومت چالشی برای نظم ایدئولوژیک حاکم تلقی میشود.
#تحصیل_کار_زندگی#زن_زندگی_آزادی
حمایت زنان ایرانی از زنان افغانستان را میتوان نوعی همذاتپنداری جمعی، همبستگی و دفاع از ارزشهای جهانشمول، چون آزادی، استقلال، امنیت و کرامت انسانی دانست.
#اعتراضات#تحصیل_کار_آزادی#زن_زندگی_آزادی
بحث روز: ترس طالبان از گسترش تظاهرات هرات
گفتوگو با صبا آلاله، روانشناس و فعال اجتماعی، صحرا کریمی، کارگردان فیلم و استاد دانشگاه و فریبا تاجیک، سخنگوی شورای انسجام قوای مسلح افغانستان.
ادامه برنامه را در یوتیوب ببینید.
https://t.co/9hxFspVUKb
جامعهای که سالها با بحرانها، ناامنیها و تروماهای جمعی مواجه بوده، بیش از هر چیز به بازسازی روانی و اجتماعی نیاز دارد و نظام آموزشی میتواند نخستین گام در این مسیر باشد. اما بهجای ترمیم و ایجاد ثبات، بار دیگر چالشی تازه پیش روی نوجوانان قرار گرفته است؛
#کنکور
اعتراض دانشآموزان برای روشن شدن وضعیت امتحانات و کنکور همچنان در شهرهای مختلف ایران ادامه دارد.
صبا آلاله، روانتحلیلگر، اعتراضهای دانشآموزان را از منظر روانشناختی و شرایط اجتماعی بررسی میکند
اگر در گذشته بازگرداندن بخشی از حقوق محدودشده میتوانست احساس رضایت یا قدردانی ایجاد کند،
امروز در بسیاری از واکنشها پرسش اصلی چیز دیگری است:
چرا باید برای بازگشت چیزی که اساسا حق ماست خوشحال باشیم؟
👇👇
https://t.co/5EJmU16uin
بحث روز: تجاوز جنسی در حکومت طالبان
گفتوگو با فریما نوابی، پژوهشگر حقوق بشر، رسول پارسی، کنشگر مدنی و استاد دانشگاه و صبا آلاله، روانتحلیلگر.
بحث را در یوتیوب ببينيد: https://t.co/GgOKBB7fzM
نیاز حاکمیت به این ترفند، مستقیماً از بحران مشروعیت و اضطراب ناشی از تزلزل قدرت نشأت میگیر د،
در شرایطی که جامعه با جنگ، بیاعتمادی و فرسودگی روانی روبرو است،
👇👇👇
ازدواج "جانفداها"؛ نقاب رمانتیک حکومت بر بحران عمیق مشروعیت https://t.co/J3BFXLhfdi
الگوی تکرارشونده ؛
الگویی که حقوق پایه و بدیهی شهروندان از اینترنت و آزادیهای اجتماعی تا معیشت، فضای فرهنگی و سبک زندگی ابتدا محدود یا سلب میشوند و سپس بازگرداندن محدود و کنترلشده همان حقوق، بهگونهای ارائه میشود که جامعه ناچار به قدردانی یا احساس رضایت از حداقلها شود
داروها بخشی از احساس امنیت روانی افراد را شکل میدهند
در شرایط بحران، نیاز به داروهای روانپزشکی برای کنترل اضطراب افسردگی اختلال خواب و سایر مشکلات روانی افزایش مییابد و کمبود این داروها میتواند به تشدید بیثباتی روانی احساس ناامنی و اختلال در زندگی روزمره افراد منجر شود.