Yaşamadığın acının yiğidi olma demişler. Herkes dünyanın telaşında, heveslerinde iken bazı insanlar için zaman durur. Ve durmuş bir zaman diliminde yalnız olduğunuzu düşünürsünüz. Dünyanın yükü sırtınıza biner. Altında ezilirsiniz.
Varmış gibi görünen ama yokluktan ibaret kalabalıktan ölesiye nefret ettim. Bazı insanlar yüklü bir acının ortasına doğar, katlanmış bir acıda büyür, kıvranarak ölür. Bilinenin çok fazlasıdır bu acı.
İlk işe başladığımda ilk maaşımla babama kaşe kaban almıştım. Çok mutlu olmuştu. Dün annemle dolabı düzenlerken gördüm ve iyi ki almışım iyi ki ben aldığım için giymiş. Ama eskitememiş bile.. Sevdikleriniz yanınızdayken onlara bol bol hediye alın. Sonra alamıyorsunuz istesenizde.
Herkesin yolu farklıdır. Hayatındaki olayların zamanı farklıdır. Toplum dayatmaları ve genellemeleri insanı sadece mutsuz eder. Herkes aynı yaşlarda çalışmak, okul bitirmek, evlenmek, zorunda değildir. Hayat genellemelerin değil, farklı zamanlarda gerçekleşen hikayeler bütünüdür.
Bugün annemlerin balkonda otururken babamın arabası ve içinde ona benzer biri geçti. Sadece 10 sn. Babam geldi zannettim. 10 sn. içinde yaşadığım hisleri anlatamam.. Bu acı çok büyük bu acı çok derin. Boğuluyorum .
Babam bana sarılırken bile Ali Asaf’a “anne benim” diye sarılırdı öperdi. Sanki Ali Asaf’a şaka yapardı. Ama en son hastanede sarıldığımızda normal sarılmıştık. Bana Allah’a emanet olun dedi. Bazı şeyleri yaşıyoruz son olduğunu bilmeden .
Takmayacaksın, takarsan daha çok üstüne gelirler. Yürüyüp geçeceksin, Ben öyle yaptım. Hep yürüdüm. Herkesin her şeyi anlamasını bekleyemezsin. Sen yürüyüp gideceksin. Anlayan anlayacak. Anlamayan anlamayacak; dünyanın hepsine yetişemezsin ki.
Yalnız kaldığım zamanlarda büyüdüğümü fark ettim. Kimin bende ne kadar olduğunu gördüm. En zor sınavımı tek başıma atlatmaya çalıştım, ama olduğumdan çok daha sağlam ayağa kalktım. Kimseden medet ummamam gerektiğini anladım herkesi nereye ne kadar koymam gerektiğini öğrendim.
Son kez olur bazı şeyler, kimse anlayamaz. Son defa görülür bir yüz. Son defa dokunursun sevdiğin birine. Son defa duyulur bir ses. Son defa el sallarsın. Son defa baba dersin. Ve son olduğunu bilmeden .
Özlüyorum evet ama her şey için heyecanlanan o kızı özlüyorum ne bileyim gözleri parlayan her şeyi ince ince düşünüp seven o kızı özlüyorum. Gözlerimin ışığı söndü. Gözlerim hep yaşlı aah..
Bir hastalık girdi hayatımıza 6 ay içerisinde bütün hayatımızı mahvetti. Şimdi istesende o mutlu günlere geri dönemiyorum. Meğer ne güzelmiş hayatımız. Ne boş şeyler için önceden üzülüyormuşum. Ne yaparsam yapayım gerçek mutluluğu yakalayamıyorum. Aklımın bir köşesinde hep BABAM.