“Sen dünyanın tüm güzelliklerinin toplamından güzelsin”
Çok güzeldi. İnanmıştım. İnanmaya çalışarak. Ama o benim için her şeydi. Bildi. Gördü. Yaşadı. Ve gitti.
Şimdi bakıyorum, asırlar öncesi gibiydi. Ve çok şey değişti. Ama hala onu onsuz da seviyorum. Her şeyimle gerçek ...
..
..
Hiç mi görmedi
Anlamadı
Duymadı mı yoksa
Oysa zerremi anlasaydı
Tekrar gelmezdi
Yeni anılar vermezdi bana
Koleksiyoncu değilim
Ama tepeden tırnağa
Anılardan oluşuyorum
Bana verdiğini koyacak bir yer de bulamıyorum
Al anılarınıda git
Gelme bir dahada
Ben seni böyle de seviyorum
“Benim gerçekten sevdiğim insanlar azdır, beğendiklerim ise büsbütün az. Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor. İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.”
Yıl bilmem kaç oldu. Bunları hala konuşuyoruz inanmıyorum, dediklerinize olan duyarlılığınızı her yerde bekliyoruz. Suçlu mu? Al götür, tutukla, bunu bir canlıya yapabilmek nasıl bir insanlık? Yazık.
Aynı görüşte olmak zorunda değilsiniz. Halkın sesini duyurabildiği tek yer seçim, seçme ve seçilme hakkı. Bu hak herkesin, bugün van, yarın istanbul. Sessiz kalmak, görmezden gelmek insanlığa ihanettir.
#VandaDarbeVar
Evet beğenmiyorum sizleri,tükettiğiniz sıradanlığınız. İnancınız sahte,adanmışlığınız bahanelerle kuşatılmış.Ona inanmıştım.Soluksuz inandım,ilkti. Son oldu.Şimdi sadece seviyorum.Çocuk düşlerimin sahibini sevmekten vazgeçemezdim. Gitti. Onu yalnızlığım yaptım.
Artık hep yanımda,
Tanındığını zannettiğin, anlaşıldığını düşündüğün bir yerdesin hayal et. Ne rezil değil mi? Orada yaşıyoruz işte. Hayatın o makyajını sildiği zamanı gör bir de. Of diyorum sana her tarafı bok. Bokun içindeyiz. Gitsek ne? Kalsak ne?
Önce ilkenin ne olduğunu bilmek gerekmiyor muydu? İlkelerin yenilip içilmeyen bir şey olduğunu, hiçbir çıkar sağlamayacağını bilmek gerekmiyor muydu?
İnsan önce içine dönüp bir kendine hesap sormayı başarsın. Sonra ilkeyi öğrensin. Sonra diğer dediklerine bakarız. Anlaştık mı?
İlkelerine bir kez olsun ihanet eden insan, hayat ile olan saf ilişkisini yitirir. Bir insanın kendine karşı hile yapması, onun, filminden, hayatından, her şeyinden vazgeçmesi demektir.
-Andrei Tarkovski
..!
..
O gün, belki ben sana şans getiririm demişti. Şansa inanıyormuydum bilmiyorum. Ama o gün inanmak istedim. O gün her şeye inanmak istedim. Ve ben o gün her şeye inandım. Şansa inandım. Kadere inandım. Cennenete, cehenneme inandım. Ben o gün yeniden allaha inandım
..
,.!
..
Artık neyin doğru ya da yanlış olduğunu bilmediğim o dönemdeyim.
Hislerin ağır, keyifsiz, acı veren kocaman bir tarafı var. Ama onu görmezden gelemeyecek kadarda güzellikleri var. Hem, öyle böyle değil.
O hissi bir defa yaşayınca, onun ötesinin olmadığını anlıyorsun.
..