Çok sık aklıma gelen biirşeydir bu düşünce kimse sevmemiş lan beni düşünüyorumda karşı cinsiyettten değil sadece kimse sevmemişm beni heralde şu saatten sonrada biri gelip derse ki ssnş seviyorum inanamam heralde
Hayatımın en kötü günüydü ama yine olsa yine yaparım. Birini seversen eğer ama gerçekten seversen onun mutlu olması için herşeyi yaparsın işin sonunda payına acı çekmek düşse bile bu böyledir. Ben o günden geri ağlayaıp acı çekiyorum…
Kolay incinecek kadar narin, her ince ayrıntıyı düşünecek kadar hassas ve kırılınca kendi içine çekilecek kadar duygusal olmam sadece kendimi yıpratmama sebep oldu çünkü kırdılar döktüler ve yaktılar ne yazık ki
Günler geçtikçe buluşmalarımız azaldı, mesajlaşmalar neredeyse bitti reels göndermelerde yok denecek kadar az artık zamanı geldi yine hüsran her daim feryad figan kalbim…
O yürüdü gitti… ben olduğum yerde kaldım. Sonrasında kimseye meyledemedim. Ne bir adım atabildim ne de geçmişi bırakabildim. Ve fark etmeden… hayat, avuçlarımın arasından sessizce akıp gitti.
Onu tanıdığımda kırka merdiven dayamıştım. O ise hayatın en güzel çağındaydı… yirmi beş, belki yirmi altı. ‘Olur mu ki?’ diye içimden geçirirken, hayat çoktan kararını vermişti bile.