@TweetATherapist True. Knowing who to work with often stems from a therapist's deep self-awareness, which develops through proper training, supervision, and their own therapy.
باید هر روز به خودم به عنوان یه درمانگر یادآوری کنم:
من برای این از اعلام جهتگیری سیاسی توی جلسه «و بیرون از اون» منع نشدهم که مراجع رو از افاضاتم محروم کنم.
مسئلۀ اصلی اینه که اساساً قرار نیست خودمو زیادی جدی بگیرم و فکر کنم چون متخصص در روانم، دربارۀ شرایط پیچیدۀ اجتماعی هم فهمی تخصصی و بیش از میانگین جامعه دارم.
به خصوص شرایط امروز ایران، که با تکگزارههای «به بچه آسیب نزنید»، «جنگ بد است»، «جنگ خوب است» قابل تبیین نیست و «تحلیل تخصصیش» به درجات بالایی از دانش تاریخی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی داره و هیچ اشکالی هم نداره اگه من اون دانشها رو ندارم.
باید هر روز به خودم به عنوان یه درمانگر یادآوری کنم. هر روز.
عصر یکی از روزهای پاییز سال ۸۹، تاکسی پژوی زردرنگ با ۴ مسافر از ونک سمت آزادی راه افتاد. به جز صدای اِبی که «سیاهپوشها»ش داشت با کیفیت بالا و صدای کم پخش میشد، توی ماشین صدایی نبود. تا اینکه وقتی ماشین داشت از «ملاصدرا» وارد «چمران جنوب» میشد، یه مسافرِ جوون گفت:
حیف از این شهرِ فوقالعاده زیبا، ببین سالها دست چه جونورایی افتاده. داشت با حسرت و احترام به کوهپایه و آسمون نگاه میکرد و انگار منتظر جوابی نبود.
راننده جواب داد: حیف از تهرون، حیف از ایرونی، حیف از جوونیت پسر، که حداقل ۲۰-۱۰ سال دیگه باید صبر کنی که تازه برگردی به ۳۵ سال پیشِ ما. ولی صبور باش.
حرفش تموم شد و ابی ادامه میداد:
هنوزم، میشه عاشق شد و از ستاره مأیوس نشد...
عزیز جان
چرا فکر میکنی اگر طرف مقابلت بیشتر مکث کنه، بیشتر فکر کنه، بیشتر هیجاناتش رو مدیریت کنه، الزاماً به نتیجهای که تو رسیدی میرسه؟ این نوعی خودبرترپنداری نیست؟
یادمه چند سال پیش آقایی که از سالها پیش قصهٔ خیانتهاش تا سه اقلیم اونطرفتر رفته بود، زیرِ پستِ یک خانم در اینستاگرام که از طلاقش، سختیهایی که بابتش کشیده بود و امیدی که به آیندهٔ مبهمِ پیشِرو داشت، کامنت گذاشته بود:
«تازه اولِ بدبختیاته، بدبخت!»
دندانپزشک کانادایی گفت: من عمیقاً تابآوری شما ایرانیها رو تحسین میکنم
مریض ایرانی جواب داد: ولی ما نمیخواستیم به تابآوریمون شناخته بشیم کیگان
نمیخوایم کسی تابآوری ما رو تحسین کنه
ما میخوایم زندگی کنیم
«علائمِ ترامای ناشی از تماشای پیکرهای هزاران هموطنم در خیابانهای وطنم»
ChatGPT: خوبی؟ چرا اینو میپرسی؟
سکوت کردم
به یک ایموجی تبدیل شد، بغض کرد، دستش را برای نوازش از توی گوشی بیرون آورد و گفت: ای بابا. هنوز هم...؟
گفتم: هنوز هم، اما این بار خیلی متفاوته
گفت: صبح میشه این شب...
نفع «خودکامگانِ سیاست» در اینه که معتقد باشم هیچ کنترلی بر سرنوشتم ندارم و یک روحِ منفعل باشم
سود «پکیجِ موفقیت فروشان» هم در اینه که باور داشته باشم که به شرط داشتن ارادۀ کافی، میتونم به هر محدودیت بیرونی غلبه کنم
سود «امروز و فردای خودم» اما، کجای این افراط و تفریط مینشینه؟
🎨 رنج و رنگ | وقتی کلمه کافی نیست
این روزها خیلیها فشار، بیقراری، بیحسی، خستگی یا آشفتگی را تجربه میکنند. این کارگاه یک فضای امن و ساده است برای سبکشدن، بدون اینکه مجبور باشیم وارد روایتهای سنگین و جزئیات آسیبزا شویم.
🎯 هدف کارگاه
✅ کاهش فشار روانی انباشتهشده
✅ بیرونآوردن تجربههای بیکلام از مسیر رنگ و تصویر
✅ اتصال امن به بدن و احساس
✅ کمک به تنظیم سیستم عصبی به شکل قابلتحمل
🧩 در این کارگاه چه میکنیم
🔹 گرمکردن کوتاه و امنسازی فضا
🔹 تمرین «رنج و رنگ» برای بیرونریزی بدون کلام
🔹 تمرین «بدن و رنگ» برای آرامسازی بخشهای تحت فشار
🔹 جمعبندی سبک و قابلتحمل، بدون ورود به روایتهای تکاندهنده
🗓 زمان و مکان
📅 یکشنبه ۱۸ ژانویه ۲۰۲۶
🕑 ساعت ۱۴ به وقت تورنتو
🕗 ساعت ۲۰ به وقت اروپا
🤍 رایگان
💻 در Google Meet
⏳ مدتزمان: حدود ۷۵ تا ۹۰ دقیقه
👥 مناسب برای
🌿 افرادی که این روزها تحت فشارند و دنبال یک راه امن برای سبکشدن هستند
🔒 حریم و امنیت
🤝 گفتوگوها محرمانه است
🙋 مشارکت کاملاً اختیاری است
🎥 میتوانی دوربین را خاموش نگهداری و فقط گوش بدهی
📝 اطلاعات بیشتر و ثبتنام:
https://t.co/SlcRPENEY4
این روزا اگر دوستی دارید که میدونید تنهاست، یه زنگی بهش بزنید. تجربه کردن احساسهای این روزها به تنهایی میتونه خیلی دشوار باشه و گاهی یک تماس و یک پیام میتونه کمک بزرگی باشه.
گرنت:
«افرادی که مدام و بیوقفه درباره سیاست پست میذارن، نماینده کل جامعه نیستن. اونا نماینده کمهوشترین و کمدلسوزترین بخش جامعهان. دو عاملِ پایدارِ مرتبط با فعالیت سیاسی آنلاین، توانایی شناختی پایین و سایکوپتی بالاست.»
⚠️ولی به نظرم این بهترین برداشتی نیست که میتونیم از این مطالعه داشته باشیم. این مطالعه محدودیتهای مهمی داره، از جمله این 2 تا:
گرنت:
«افرادی که مدام و بیوقفه درباره سیاست پست میذارن، نماینده کل جامعه نیستن. اونا نماینده کمهوشترین و کمدلسوزترین بخش جامعهان. دو عاملِ پایدارِ مرتبط با فعالیت سیاسی آنلاین، توانایی شناختی پایین و سایکوپتی بالاست.»
⚠️ولی به نظرم این بهترین برداشتی نیست که میتونیم از این مطالعه داشته باشیم. این مطالعه محدودیتهای مهمی داره، از جمله این 2 تا:
محدودیت روششناسی: دادهها مقطعیان و فقط با پرسشنامههای خودگزارشی جمعآوری شدن. دادههای خودسنجی همیشه در معرض سوگیریهایی مثل مطلوبیت اجتماعی و خطای یادآوریان و تفسیر نتایج رو محدود میکنن.
🔹خیلی مهمتر از انتشارِ صرفِ نتایج پژوهشها، تفسیر درستِ اونهاست. وگرنه به جای آگاهیرسانی، ممکنه باعث گمراهی بشه.
گرنت:
«افرادی که مدام و بیوقفه درباره سیاست پست میذارن، نماینده کل جامعه نیستن. اونا نماینده کمهوشترین و کمدلسوزترین بخش جامعهان. دو عاملِ پایدارِ مرتبط با فعالیت سیاسی آنلاین، توانایی شناختی پایین و سایکوپتی بالاست.»
⚠️ولی به نظرم این بهترین برداشتی نیست که میتونیم از این مطالعه داشته باشیم. این مطالعه محدودیتهای مهمی داره، از جمله این 2 تا:
People who post incessantly about politics don’t represent the population. They represent the least intelligent, least caring subset.
Data: The 2 robust predictors of online political activity are low cognitive ability and high psychopathy.
Don't mistake outliers for the norm.
محدودیت در تعمیمپذیری: دادهها فقط از آمریکا و چند کشور شرق و جنوب شرق آسیا جمعآوری شدهن. پس دربارۀ بافتهایی مثل خاورمیانه یا آمریکای جنوبی، یا کشورهایی با سطح بالای سرکوب سیاسی، شواهد مستقیمی نمیده. یه فرضیۀ قابل بررسی اینه که توی بافتهای پرهزینه و پرریسک، مشارکت سیاسی بیشتر میتونه با هوش بالاتر و حساسیت اخلاقی بیشتر همراه باشه، چون فرد برای مشارکت باید هزینههای جدی رو بپذیره تا با نظامی که عامل ایجاد رنج برای مردمه، مبارزه بکنه.
گویا این مطالعهی تازه هم نقش جدی عوامل زیستی در شکلگیری adhd رو دوباره تایید میکنه اما همونطور که گابورماته هم اشاره میکنه، شدت یافتن علائم میتونه در نتیجه فضای زیست شدهی خانوادگی یا حتی اجتماعی باشه.
https://t.co/bE576B5FzG