چهل روز گذشت
و یا لَیتَنی مِتُّ قبلَ حُدوثِها
قاتلان صاحبعزا شدند، مردمان را نای ناله نماند، نامردمان هلهله سر کردند. چه آرزوها که در کفن پیچیده شد، چه قامتها که در خاک رفت، چه ایمانها که سقوط کرد...
حکومتی که شما رو تحقیر کرد, نباید بجز سرنگون کردن و ریدن به قبرش فکر دیگهای کنید. هر تعللی فقط انرژی شما رو کمتر میکنه و اونا رو چیرهتر. چنان چیره که همه چیز رو از شما خواهد گرفت.
تاکید میکنم: همه چیزتون رو.
و دین و ایمانتون هم جز همین همه چیز خواهد بود.
ماسبق گواهه.
یه زمانی واقعاً نمیفهمیدم تو همچین مواقعی کی راست میگه کی دروغ!
اما الان دیگه انقدر حوادث به چشم دیدیدیم که بدون سند و مدرک, راست و دروغ رو خودمون تشخیص بدیم.
خیالمون راحته که هم نقش داشتن خارجیها واقعیته
هم رذل و بیصفت بودن اوباشِ خلیفه در حدی هست که به بیمارستان حمله کنن
خب, بشار که رفت, نیکلاسم پاشد از پای سفره؛ یا غذا کم شده یا سیر شدن.
به هر حال 2 تا جا باز شده سر سفره
اگه مستحق میشناسید بگید, وگرنه مجبوریم غذاها رو بریزیم تو جوب
وقتی یه مشت غُربتی که معلوم نیست پشت کدوم بته عمل اومدن قدرت رو قبضه کردن, در چنین کشوری #ایرانی_بودن و #اصالت یک تهدید برای قدرت میشه.
در چنین کشوری هرکس اسمی از ایران ببره عنصر نامطلوبه و خطر محسوب میشه
درچنین کشوری امثال بیضاییها مورد فشار و آزار قرار میگیرن تا جلای وطن کنن
من هیچوقت نژادپرست نبوده و نیستم؛ اما این نانجیبهایی که به رسم مهماندوستی پذیرفتیمشان, نواختیمشان, خانه را در اختیارشان گذاشتیم؛ اکنون خودمان را دارند از خانه بیرون میکنند. روا نیست ریدن در دهانشان؟