در گذشتهها یه پیشنهادی به ویکی تجربه داده بودم که کلا بیاره رو گیتهاب دیسکاشن، و سایتش صرفاً برای نمایش و ثبت نظر ناشناس باشه
شرکتا بتونن اعلام حضور کنن و پاسخ بدن
یه نسخهٔ حداقلی هم ازش دارم، امروز یکی از دوستان گفت منتشرش کنم.
ولی حوصله شکایتکشی و اینا ندارم.
من شادان غمگسارم؛ مجری سابق زومیت.
دنبال فرصت شغلی جدید بهعنوان مجری، سناریونویس و سازندهی محتوای ویدیویی تو حوزهی تکنولوژیام؛ از بررسی و آنباکس گجتها گرفته تا تولید ویدیوهای تحلیلی و شیرجه عمیق. چه ویدیوهای بلند و چه ویدیوهای کوتاه.
@Moronic_Mind1 من توی یکی از شهرهای انگلیس که ایرانی خیلی کم داره با یه ایرانی تو فروشگاه همصحبت شدم که از قضا هر دو از یک منطقه تهران بودیم گفت کجا زندگی میکردین گفتم فلان محل که سر کوچش مغازه عباس دزده بود گفت عباس اقا پدرمه
دوست دارم بدونم توی ذهن بچهٔ ۵ ساله که این موقع شب مشغول کاغذ تا کردنه، چی میگذره که یهو برمیگرده میگه «میدونی به من خیلی خوش می گذره که با شما سه تا زندگی میکنم؟»
سالها است در انواع و اقسام انجمن علمی عضو هستم و فعالیت دارم. همیشه برایم جالب بوده که چرا در یک محفل علمی یا صنفی که مثلا ده نفر شخصِ «به ظاهر باسواد و فرهیخه» دور هم جمع شدهاند، افراد نمیتوانند کار مفید انجام بدهند؟
خروجی اکثر این جمعها بسیار ناچیز است و جالبتر اینکه حتی در یک گفتگوی عادی و تصمیمگیری ساده دچار اختلافهای شدید میشوند. طی این سالها سعی کردهام کمی به ریشهی اصلی فکر کنم و در نهایت ده رفتار و مشکل اصلی را یادداشت کردهام.
البته اینها فقط مشاهدات من بودهاند و قاعدتا در مورد همه صحیح نیستند. ضمنا نمیدانم شیوع این رفتارها در دیگر جوامع به چه شکل است. اما فکر میکنم عمدهی اینها به خاطر عدم آموزش و بلوغ فکریمان است:
۱. ندانستن اصول بدیهی گفتگو در جلسات فقط حرف خودمان را میزنیم. حاضر به تغییر عقیده نیستیم و حرف سمت مقابل را گوش نمیکنیم.
۲. قانون فقط برای دیگران است آییننامههایی که خودمان تصویب کردهایم را برای دیگران سفت و سخت میگیریم، اما وقتی نوبت خودمان میشود آنها را نادیده میگیریم.
۳. غلبهٔ منفعت شخصی بر خیر جمعی
اکثرا اهداف اصلی و خیر عمومی برایمان مهم نیست و به دنبال منافع شخصی هستیم.
۴. اقدامات نمایشی بهجای پیشرفت واقعی
کارهایی که انجام میشود فقط در جهت سروصدای رسانهای است و نه پیشرفت واقعی.
۵. سرعت بالای باندسازی و تخریب رقیب
بهسرعت باند و گروه تشکیل میدهیم و تخریب سمت مقابل را شروع میکنیم.
۶. نابلدی در امتیاز دادن و پایبندی به تعهدات
امتیاز دادن و امتیاز گرفتن را بلد نیستیم و به تعهداتمان پایبند نمیمانیم.
۷. اظهارنظر در همهچیز، بیاعتنایی به تخصص
در مورد همهچیز باید نظر بدهیم و تخصص گرایی مفهومی ندارد. نتیجهاش این است که هر کار و پروژهای آنقدر درگیر نظرات اشتباه و متناقض در درون خود میشود که در عمل قفل میشود و بهنتیجه نمیرسد.
۸. فقدان مهارت «بهسرانجام رساندن»
اصول سادهی «بهسرانجام رساندن کارها» را بلد نیستیم. در جلسات فقط تعداد زیادی مصوبه ایجاد میشود که اغلب آنها فقط روی کاغذ میمانند و به نتیجهی واقعی نمیرسند.
۹. شفاف نبودن و پنهان کردن نظر واقعی
نظر صادقانهمان را مطرح نمیکنیم. نظری که به صورت عمومی و در جلسات اعلام میکنیم با نظر واقعیمان متفاوت است!
۱۰. حمایت گزینشی از کارِ خوب
از کارهای خوب و فعالیتهای مفید فقط در صورتی حمایت میکنیم که توسط باند خودمان انجام شده باشد در غیر این صورت کار خوب به حساب نمیآید.
نکتهی دردناک اینجا است که اصلاح این عادات و رفتارها یک شبه امکانپذیر نیست و آموزش بسیاری از آنها باید از کودکی رخ دهد تا نهادینه شود. طی چند سال گذشته هم هیچ حرکتی در جامعه برای اصلاح آنها رخ نداده و اوضاع حداقل در جمعهایی که من میبینیم، سالبهسال بدتر شده است.
البته در این بین، برخی تجربههای متفاوت هم وجود داشته که فعلا امکان مطرح کردنشان نیست و در زمان مناسب عرض خواهد شد.
نظر شما در این مورد چیست؟
ایجاد اینترنت اضطراری برای حفظ خدمات حیاتی کشور است
نسیم توکل @nasim_tavakol رئیس هیئتمدیره شرکت عرشگستر، ایده خطوط اختصاصی اینترنت اضطراری را بهعنوان راهکاری جایگزین برای قطع کامل اینترنت در شرایط بحران مطرح کرده است.
جزئیات بیشتر:
https://t.co/FPBMle5QY2