Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar,
Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var.
88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim?
İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş.
Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik.
“Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor.
Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir.
24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz.
Favorilerim:
Eypio & Sibel Can – Kıyamam
Mabel Matiz – Umrumdışı
Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti.
Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa”
(Fuat Ergin tarzı bir flow’la)
Ekmek ve poğaça Vaktimiz bolca Cicibebe olmasa Halimiz n’olcak Menü ful carbo Ne peynir ne yarım kadeh Doluca Haluk, Cem, Özkan, ben D Blok dört yapraklı yonca
Görüşmek üzere.
NEDEN?
Bittiğimizi, tükendiğimizi, bir daha ayağa kalkamayacağımızı düşündüler.
Oysa bilmedikleri bir şey vardı:
Fenerbahçe hiçbir zaman ölmedi.
Koreografimizde yer verdiğimiz Frankenstein’ın canavarı; ölü kabul edilen farklı parçaların yeniden bir araya getirilerek hayata döndürülmesini temsil ediyor.
Her parçası başka bir mücadeleden, her yarası başka bir hikâyeden oluşan bu beden; yaşadığı bütün acılara ve karanlığa rağmen yok olmadı. Onu ortadan kaldırmak isteyenler arttıkça daha da güçlendi.
Tıpkı Fenerbahçe gibi…
Geçmişte hakkımız olan Şampiyonlar Ligi’ne gönderilmedik. Yıllar boyunca önümüze sayısız engel çıktı. Düştüğümüzü düşündüler, ayağa kalktık. Parçalandığımızı düşündüler, yeniden birleştik. Bittiğimizi söylediler, milyonların sevdasıyla yeniden hayat bulduk.
Koreografide canavara hayat veren elektrik, Fenerbahçe’nin damarlarında dolaşan eşsiz taraftar ruhunu temsil ediyor. Çünkü bu kulübün gerçek gücü; armasından ve ona karşılıksız bağlı milyonlardan geliyor.
Ve şimdi, 18 yıl sonra yeniden ait olduğumuz yerdeyiz.
Şampiyonlar Ligi’nin yıldızlarından oluşan gökyüzünün altında bir kez daha doğduk:
REBORN UNDER THE STARS ONCE AGAIN!
Kadıköy’ün ışıkları altında yeniden açılan gözler, yalnızca bir dönüşü değil; yaşadığı her şeye rağmen ayakta kalan bir ruhun Avrupa sahnesine yeniden çıkışını simgeliyor.
Biz yeni gelmedik.
Biz hep buradaydık.
Öldüğümüzü düşünenlere ve bizi tarihten silebileceğini sananlara vereceğimiz mesaj açık:
CANAVAR HİÇ ÖLMEDİ.
FENERBAHÇE IS BACK TO HAUNT EUROPE!
Şampiyonlar Ligi’nde uzun bir aranın ardından yeniden tribünlerimize yakışır, dünya gündemine oturan bir görsel şölene imza atmanın gururunu yaşıyoruz.
Günler süren emeğin ardından ortaya çıkan koreografimizde emeği geçen tüm Fenerbahçe tribün emekçilerine sonsuz teşekkürlerimizle…
#UNIGFB