از اکانت ۲۰۱۵ که اون موقع با بچه های دانشگاه ۲۴ ساعت اینجا پلاس بودیم هیچی نمونده جز یه خاطره
چرا دی اکتیو کردم اصلا ، این چه مود مزخرفی بود که رمز و پسورد هم یادم نمیاد
آدما قله ی قاف هم باشن خود مقایسه گریشون همینکه دهن باز کنن معلوممیشه ، این آرامشی که ندارن تقصیر ما نیست ولی متاسفانه گریبانگیر ما میشه
احساس کمبود و مقایسه گری از تکتک رفتار ها و حرفاشون می زنه بیرون و متاسفانه هیچ راه حلی هم نداره
حالا ویزای من و همسرم بعد هشت ماه کلیرنس رد شد با بند انتقال تکنولوژی ، هنوزم که هنوزه خودمون نمیدونیم چرا :))))))
کیا با گرین کارت اونجان :)))))))))))
@tantanomilo ماتوکلیرنس ویزای امریکا ریجکت شدیم هنوزم نمی دونیم چرا !!!!! بعد طرف مامانش از دیوار سفارت بالا رفته خوش و خرم با اطمینان درجا ویزا گرفته :))))))
کلی جوون بدبخت تو کلیرنس ویزای آمریکا سر رشتشون و فلان کلمه تو مقاله شون و منبع فاندی که قراره بگیرن رد میکنن اونم چه جوونای با استعداد و چه نخبه هایی که سر سوزن بویی از وصل بودن به هیچ جا نبرن ، اونوقت بچه های اونا اقامت داشته باشن؟خوشحالم از لغو اقامتشون :)))))))
از درون دارم از خوشحالی ذوب میشم که اقامت اینا لغو بشه ، چون فقط ما میدونیم بعد ۶ سال زحمت بهت ویزا ندن سر ملیتت یعنی چی ، بعد باعث و بانیش اونجا زندگی بدون استرس داشته باشه!!!!
دو هفته قطعی اینترنت، اینها رو از زندگی من گرفت:
دو پروژه با سه ماه زحمت و ددلاین ۲۰ ژانویه رو از دست دادم؛
کاری که یک سال صرف پیدا کردنش و جلب اعتماد کارفرما کرده بودم، با این قطعی از بین رفت و ضرر مالی مستقیم به من وارد شد.
در این مدت، حجم بالای اخبار و تصاویر تلخ، آرامش ذهنی رو از من گرفت و من رو در تنش و خشم نگه داشت؛ تا جایی که ذهنم درگیر پرسشهای سنگین و آزاردهندهای شد:
چرا من زنده موندم؟
یا چرا زودتر از ایران خارج نشدم؟
هر روز مجبور بودم صدها VPN و کانفیگ رو امتحان کنم. آخرش فقط خستگی، اضطراب، و حس از دست دادن کنترل زندگی باقی موند.
این فقط قطعی اینترنت نیست؛
بهای زندگی روزمره ما در ایرانه.