AquaramaGram

what we... are / say / view / see / read / taste / love / play / drive / enjoy / cry / comment / consume / laugh / wish /

[Chris Avramidis @chris_avramidis]

Ξεμείνατε και εσείς τ�� καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς;

💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρε�� σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος.

✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή.

🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση
Π��ς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα;

👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές:
Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους.

Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία
1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία.
Ξεκινά με το:
«Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…»
Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση.
2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος
Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές.
Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο:
«παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση».
Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας.
3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα
Λέει:
«δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι».
Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται.
4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει
Το κεντρικό σημείο είναι:
«μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το ��ι παρέλαβε».
Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε.
5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια
Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές.
Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια:
«τι προσπαθεί να κάνει»,
«προσπαθώντας συνεχώς»,
«χρειάζεται σκληρή δουλειά»,
«χρειάζεται πολλή προσπάθεια».
Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση.
6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα
Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για:
«απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο»,
«ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος».
Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές;
7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης
Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις.
Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη:
«ευρωπαϊκός μέσος όρος»,
«ρυθμοί αύξησης».
Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική.
8. Χρονική εξομάλυνση
Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου:
«αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…»
Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερ��νό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας.
9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα
Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων:
«να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους»,
«να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί»,
«όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…»
Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος.
10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις»
Λέει:
«δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών»
και
«να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν».
Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικ�� αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές».
11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός
Η απάντηση στήνει το δίπολο:
εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά
οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν.
Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι».
12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης
Λέει:
«αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη».
Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη.
13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας
Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος.
Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας.
14. Απαντά σε άλλο ερώτημα
Η πρώτη ερώτηση είναι:
«Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;»
Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται:
«Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό».
Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση
Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του:
Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων;
Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση:
Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα.
1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα
Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα:
«πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού»
«Χίος pass»
«Έβρος pass»
Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περ��ορισμένης εμβέλειας.
2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής
Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών.
3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή ��ξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις.
Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε.
4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία
Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια.
Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία.
5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης
Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος.
Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρ��ούν.
6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης
Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα:
«να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών».
Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα.
7. Δημοσιονομική ηθικολογία
Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη.
Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές».
8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης
Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές.
Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»:
«βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας».
Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών.
9. Επικοινωνιακή ε��ουδετέρωση της αγανάκτησης
Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών.
Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση:
προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια.
Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος.
10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος
Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική.
Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται.
11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει
Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές:
Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδ��νεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων».
Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι:
«Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική»

[Areti Athanasiou @AretiAthanasiu]

«Η Ελλάδα εξαφανίζεται. Η αγωνία μου είναι η αγωνία ενός απλού Έλληνα, ενός μέσου Έλληνα που βλέπω αυτόν τον διασυρμό. Βλέπω αυτόν τον συνεχή διεθνή διασυρμό της Ελλάδας. Αγωνιώ γι' αυτό...»

Η εκφυλισμένη, ευτελισμένη και διεφθαρμένη Ελλάδα, έτσι όπως την βλέπει με οδύνη και συντριβή ο Έλληνας καθηγητής Γιάννης Ιωαννίδης που διαπρέπει στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στην Αμερική.

«Δυστυχώς, η Ελληνική Δημοκρατία εκφυλίστηκε σταδιακά σε μια φαρσοκωμωδία, με ευτελισμό των θεσμών, με ισχυρή διαπλοκή, με ισχυρή διαφθορά, με εξορία των Ελλήνων από τον ίδιο τους τον τόπο και με κυριαρχία δυνάμεων, προσώπων, συστημάτων που δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία.

Δυνάμεων, συστημάτων, προσώπων που ουσιαστικά στηρίζονται πάνω στην διαφθορά, πάνω στην ατιμία, πάνω στην αναλήθεια.

Κρίσεις υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Δυσκολίες υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και στις πιο πλούσιες κοινωνίες, υπάρχουν άνθρωποι περιθωριοποιημένοι, άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, άνθρωποι που είναι στο πεζοδρόμιο και πεθαίνουν σαν ζώα ουσιαστικά.

Αυτό υπάρχει παντού σε ένα βαθμό.
Συγκριτικά όμως, η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία οπισθοδρομεί.
Είναι μια χώρα η οποία δεν πηγαίνει μπροστά.

Μια χώρα η οποία στις διεθνείς συγκρίσεις, συγκρινόμενη με το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες με λίγες εξαιρέσεις - που συνήθως δεν ευθύνεται κάποια συστηματική προσπάθεια, αλλά κάποιο φιλότιμο, κάποια προσφορά κάποιων ανθρώπων που προσπαθούν να αρθούν πάνω από τη σήψη και πάνω από αυτό το βύθισμα του βάλτου π��υ κυκλοφορεί με αυτές τις εξαιρέσεις - η Ελλάδα οπισθοδρομεί στις διεθνείς συγκρίσεις, τις διεθνείς κατατάξεις, στις διεθνείς αναφορές, η Ελλάδα εξαφανίζεται.

Η αγωνία μου είναι η αγωνία ενός απλού Έλληνα, ενός μέσου Έλληνα που βλέπω αυτόν τον διασυρμό. Βλέπω αυτόν τον συνεχή διεθνή διασυρμό της Ελλάδας. Αγωνιώ γι αυτό.

Αγωνιώ επίσης, γιατί η τεχνητή πραγματικότητα που παρουσιάζεται από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από ουσιαστικά την επίσημη εκδοχή που προσπαθεί να σερβίρει το ελληνικό κράτος κάτω από τους σημερινούς δεσπότες του στον μέσο πολί��η, είναι μια εικόνα η οποία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα για τη θέση της χώρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Για την εξαφάνιση της χώρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.»

[ΕΡΤ @ertofficial_]

🇬🇷🏆𝝥𝝦𝝮𝝩𝝖𝝝���𝝜𝝩𝝦𝝞𝝖 𝝟𝝤𝝨𝝡𝝤𝝪 η Εθνική πόλο ανδρών! Η ομάδα του Θοδωρή Βλάχου επικράτησε της Ουγγαρίας με 14-15 στον μεγάλο τελικό του Super Final του #WorldCup2026 και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο!

👏Συγχαρητήρια! Μας κάνετε όλες & όλους υπερήφανους! | #ΕΡΤ2ΣΠΟΡ #ΕΡΤ

[AquaramaGram @SANS_Gram]

@blacktom1961 Πρέπει να επηρεάζεται από τη βαφή των μαλλιών

[Melodies & Masterpieces @SVG__Collection]

The moment disco met the future.

[UK Back in the Day @UKBackintheDay2]

On this day, 35 years ago, Massive Attack released "Unfinished Sympathy"

[Interesting things @awkwardgoogle]

His wife played it out perfectly👍🏻😂
https://t.co/ImmHUULyXc

[Antifa_Ultras @ultras_antifaa]

🇵🇸Free Palestine, Free Gaza.

[Areti Athanasiou @AretiAthanasiu]

Ο Θεοφάνης Νικολάου, ο πατέρας του παιδιού που τραυματίστηκε στο στόμα και στα δόντια και χρειάστηκε να διανύσει όλη η οικογένεια με τραυματισμένο το παιδί πολλά χιλιόμετρα και να πάει σε 6 νοσοκομεία τεσσάρων πόλεων για να πάρει μετά από 36 ώρες και χίλια βάσανα βοήθεια, μου ��στειλε ένα ενημερωτικό σημείωμα, με αρκετές επιπλέον πληροφορίες, όπως ότι το παιδί είναι στο φάσμα του αυτισμού και τον απότομο και αδιάφορο τρόπο που αντιμετωπίστηκε από την διευθύντρια του Γναθοχειρουργικού στο νοσοκομείο του Ρίου. Δημοσιεύω το κείμενο του πατέρα, με την άδειά του φυσικά:

«Θέλω να ευχαριστήσω από ��αρδιάς όλους εσάς, αλλά και κάθε άνθρωπο που στάθηκε στο πλευρό μας, ώστε το πρόβλημα υγείας του παιδιού μου να απομακρυνθεί. Μέσα από αυτή την περιπέτεια, εύχομαι να ακουστεί πιο δυνατά η φωνή για τις τεράστιες ελλείψεις και την υποστελέχωση των νοσοκομείων της χώρας μας.

Το παιδί μου, μόλις πεντέμιση ετών, βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού. Δεν το είχα αναφέρει ως τώρα, μα σήμερα νιώθω πως πρέπει να το πω. Γιατί η κοινωνία μας πρέπει να προστατεύει και να αγκαλιάζει τις ευπαθείς ομάδες, και φυσικά όλα τα παιδιά του κόσμου.

Κι όμως, το βράδυ εκείνο, όταν χρ��ιαζόμασταν άμεση βοήθεια, το νοσοκομείο του Πύργου αρνήθηκε να μας δεχθεί. Είπαν πως είναι «αναρμόδιοι» για το περιστατικό. Σκοτάδι παντού, εμείς στο αυτοκίνητο, τρέχαμε προς το νοσοκομείο του Ρίου, με την αγωνία ��α μας κατακλύζει.

Καλέσαμε το νοσοκομείο, ζητήσαμε να μιλήσουμε με γναθοχειρουργό. Μας συνέδεσαν εσωτερικά με την κα Αλεξοπούλου, διευθύντρια του ΕΣΥ γναθοχειρουργό, στο προσωπικό της κινητό.

«Δεν μπορώ να έρθω. Ποιος σας έδωσε το τηλέφωνό μου;» ήταν η πρώτη της φράση. Της εξηγήσαμε πως η κλήση έγινε μέσω του νοσοκομείου, ότι δεν έχουμε καν το νούμερό της. Παρ’ όλα αυτά, απάντησε πως δεν μπορεί να μας εξυπηρετήσει — χωρίς καμία εξήγηση.

Όταν φτάσαμε, οι γιατροί που ήταν εκεί — παθολόγοι, ούτε ωτορινολαρυγγολόγοι, ούτε οδοντίατροι, ούτε γναθοχειρουργοί — την κάλεσαν να έρθει. Δεν ήρθε ποτέ. Δεν μάθαμε ποτέ γιατί. Κι έτσι, με μια απλή φράση «Δεν είμαστε νοσοκομείο τραυμάτων, πηγαίνετε αλλού», βρεθήκαμε ξανά στο δρόμο, μόνοι, με το παιδί μου τραυματισμένο.

Και κάπου εκεί ξεκίνησε ο Γολγοθάς μας...
Ξημερώματα Κυριακής, γύρω στις 3–4 π.μ., φτάσαμε στο «Αγλαΐα Κυριακού». Η ΩΡΛ που εξέτασε το παιδί μου μας συνέστησε να επισκεφθούμε παιδοοδοντίατρο μετά τις 8 το πρωί, στο διπλανό «Αγία Σοφία». Μα ο χρόνος κυλούσε, και η αγωνία μας δεν μας άφηνε να περιμένουμε. Στις 6 το πρωί βρισκόμασταν ήδη στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου οι εφημερεύοντες οδοντίατροι ενηλίκων μάς είπαν πως το παιδί πρέπει να εξεταστεί από παιδοοδοντίατρο και ότι δεν μπορούσαν να παρέμβουν.

Το πρωί, επιστρέψαμε στο «Αγία Σοφία». Εκεί, η ΩΡΛ, φανερά συγκινημένη, μου είπε πως αισθάνεται πολύ άσχημα που πρέπει να διαχειριστεί ένα περιστατικό πέρα από την ειδικότητά της και τις σπουδές της. Μου ζήτησε συγγνώμη για την υποστελέχωση του νοσοκομείου και μου εξήγησε ότι δεν υπήρχε κανένας παιδοοδοντίατρος, κανένας γναθοχειρουργός διαθέσιμος να δει το παιδί μου.

Κι όταν πια δεν υπήρχε κανένα νοσοκομείο που να μπορεί να περιθάλψει το παιδί μου, πήρα την απόφαση να πάμε στον «Ευαγγελισμό». Ήταν ήδη μεσημεριανές ώρες Κυριακής. Ήξερα ότι εκεί υπάρχει οδοντίατρος ενηλίκων και ήλπιζα σε μια τελευταία ευκαιρία. Μα κι εκεί, ο γιατρός αρνήθηκε να το εξετάσει.

Τότε, κρατώντας την ευγένεια, το ήθος και την αξιοπρέπειά μου, άρχισα να φωνάζω. Κάλεσα την αστυνομία και τα ΜΜΕ. Βγήκε ο διοικητής του νοσοκομείου και είπε ότι έδωσε εντολή να κοιτάξουν το παιδί μου. Του απάντησα, με λύπη, πως δεν θέλω ειδική μεταχείριση, ούτε να φτάνω σε αυτό το σημείο για να λάβω περίθαλψη.
«Θέλεις να εξυπηρετηθείς ναι ή όχι;» με ρώτησε.
«Ναι, θέλω» είπα.

Γύρισα στον οδοντίατρο. Όχι μόνο δεν εξέτασε το παιδί μου, αλλά μου έδωσε και γραπτό υπόμνημα με τον λόγο που δεν μπορεί. Έτσι, αφού σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν υπήρχε γιατρός να το δει, κατέληξα με συνοδεία αστυνομίας στο τμήμα Συντάγματος, ζητώντας να μιλήσω με τον εισαγγελέα υπηρεσίας.

Με λύπη διαπίστωσα ότι ούτε εκείνος μπορούσε να βοηθήσει, λέγοντας πως «δεν υπάρχει ποινικό αδίκημα».
Στην ερώτησή μου «πού να πάω και τι να κάνω με το παιδί μου», η απάντηση από την αστυνομία, το 166 και το Υπουργείο ήταν μία:
«Περιμένετε να ξημερώσει η Δευτέρα και να πάτε στο Παίδων Πεντέλης, όπου υπάρχει οδοντίατρος».
Αυτό ζήσαμε. Και σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Ο κόσμος πρέπει να αρχίσει να μιλάει ελεύθερα, χωρίς φόβο και καταδίκες. Σήμερα είναι το παιδί μου, που ευτυχώς πάει καλά, αλλά ποιος ��έρει τι θα φέρει το αύριο; Η αλήθεια πρέπει να λέγεται, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο και αληθινό. Να μιλάμε ελεύθερα, να σπάμε τη σιωπή και να προστατεύουμε όσα αγαπάμε.»

[Melodies & Masterpieces @SVG__Collection]

An introduction to Jazz in 5 albums

[ᴀʀɪꜱᴛᴏᴛᴇʟᴇꜱ 🏳️‍🌈 @Aristotelessr]

#ΒαγγεληςΓιακουμάκης

Δεν θα ξεχαστεί.

[AquaramaGram @SANS_Gram]

@KKyriazis1 Όταν έρθεις Αθήνα θα δεις πόσο εγκληματική είναι η νέα δόμηση στην παραλία και πόσο καταστρέφεται το τοπίο. Δεν μιλάμε για το πόσο μιμούνται το Ντουμπάι αλλά για το πόσο αλλοίωσαν την εικόνα της Αθήνας

[Tennis TV @TennisTV]

25th tour-level semi-final ✅

From 2-5 0-30 down in the second set, @karenkhachanov defeats Davidovich Fokina in straights, 6-4 7-5!

#BCNOpenBS

[Alexandros Charoulis 🌈 @FragileAlex]

Σε έξαρση ναρκωτικά, τζόγος και ενδοοικογενειακή βία στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία. Βγήκαμε από τα μνημόνια και το διασκεδάζουμε στην περιοχή Κολομβία των Βαλκανίων...

[Ιερώνυμος boss @JeronymoBoss2]

ΓΟΥΑΟΥ

[Space Princess @OnlyACartwright]

#StarTrek

[Βίκυ @w1qRzns6NiIMv9e]

ΠΕΣΤΑ ΡΕ ΜΑΡΙΑ...
#Καρυστιανου
#τεμπη_εγκλημα
👇👇

[Not Jerome Powell @alifarhat79]

Me seeing OnlyFans girls buying their 3rd $4 million dollar property while I wake up at 6am to go to work

[syncon @costassyn]

1-2 μέρες ακόμα να συνεχίσει το βιολί με τη #Ψιμυθος και θα υποβάλει αίτηση για αιολικό πάρκο η ΤΕΡΝΑ.

[Dan @danmurrays]

Timeless wisdom from Warren Buffett.