Açık konuşacağım, Fenerbahçe maçının ilk yarısı beni baydı, babamla kanepede sessizce otururken gözlerim kapanmış, sadece spikerin ses tonuyla kendime geldim.
Gece yarısı koşu bandında Fenerbahçe’nin o pas trafiğini izlerken adım sayacını unutup ekrana daldım, nefesim ritmi bozuldu ama kabul ettim helal olsun.
Az önce sahilde koştum, ilk yarı beni uyuttu zar zor izledim ama şimdi terim kururken deniz kokusuyla nefes alıyorum, sporu sadece ekranda değil bedende yaşıyorum.