Bugün üst üste geçirdiğin kalp krizlerinin ilkiydi. Üstüne düşmedik geçer dedik. Sen düştün , biz düştük. Kalkamıyorum yerimden. Gömün beni artık. Üşüyorum. Parke kaban atın üstüme..
Anason kokusu , parke kaban , türküler, tıraş köpüğü, tekel 2001 , kıvırcık saçlarım , sessizliğim, dalgın duruşlarım , başkaları için çabalarım, kendimi suçlamalarım , özlemlerim ...... hepsi seni bana hatırlatan şeyler. Her sene Aralık ayı geçmek bilmiyor.
Şu dağlarda kar olsaydım bir asi rüzgar olsaydım. Arar bulurdum seni baba. Her şey çıkıyor ağzımdan her kelime her hece. Bir tek "BABA" çıkmıyor. Sayende öğrendim demeyi pekiştiremeden, hatıralara gömüldü bu kelime.