حسب اخبار واصله طبق توافق احتمالی،ایران تنگه هرمز را باز خواهد کرد بدون آنکه به اخذ عوارض توسط ایران اشاره ای شده باشد!
بزرگوارانی که همواره مطالبه گری را منکوب می کردند اجازه هست در قبال نقض خطوط قرمز صریح رهبری اعتراض کنیم یا هیچ تکلیفی به جز سکوت و تایید تصمیم مسئولان نداریم؟
فردا روز رای گیری برای انتخابات هیات رئیسه مجلس است.
متاسفانه یکی از اتفاقات تلخ، وعدههای رنگارنگ برخی از نامزدهای هیات رئیسه به نمایندگان است که یک نمونه آن همین پیامک جناب منادی نماینده تبریز برای جلب رای نمایندگان برای جایگاه نایب رئیسی است که متن پاسخم به وی را میخوانید:
علی عبدی تو کانالش نوشته بود
آقای قالیباف خونه نشینی و بست نشینی بده
نامهنگاری با آمریکا با آمار کذب برای تسلیم ایران خیانت است
بعد چند ساعت فشار پاکش کرد
سفر عراقچی به نیویورک هیچ دلیل منطقی و ضرورتی نداره، مگه این که مثل پارسال حضرات دلشون خواسته باشه یک دیدار مستقیم با ترامپ داشته باشن.
چنین سفر و مذاکره ای به هیچ عنوان با رهبر هماهنگ نیست.
دستور رهبر ایجاد ساز و کار حقوقی برای اداره ی تنگه هست، که با تعطیلی مجلس جلوش گرفته شده
باز هم پزشکیان و باز هم نمایش بدبختی و عقبماندگی/ رئیسجمهوری که در جنگ هم دست از سیاهنمایی برنمیدارد
تصویر مسعود پزشکیان در ذهن مردم ایران از ابتدا با «نمیشود» و «نمیتوانیم» شکل گرفت و با تاسف فراوان، همین تصویر در زمان تکیه او بر صندلی ریاست جمهوری نیز ادامه یافت. هرچند امید میرفت که در شرایط جنگی، اندک و فقط اندکی بهبود در این وضعیت ایجاد شود، اما مسعود پزشکیان نشان داد که حتی شرایط جنگی نیز نمیتواند مانعی برای بدبختنمایی او از کشوری باشد که امروز خود را در قامت یک قدرت جهانی مطرح کرده است.
اگر از عذرخواهی فاجعهبار پزشکیان از کشورهای عربی در روزهای ابتدایی جنگ بگذریم، به روزهای اخیر میرسیم که با کاهش برخی محدودیتها و بازگشت او به عرصه سخنرانی، او با توان مضاعفی نسبت به گذشته در حال ارائه تصویری عقبمانده و آسیبدیده از کشور در روزهایی است که هنوز امکان آغاز جنگ وجود دارد.
«راه را بستند و نفت هم صادر نمیکنیم»، «قدرت تولید بنزین ما کاهش یافته»، «تابستان و زمستان مشکل خواهیم داشت» و «آیا اصلا دلار داریم؟» تنها بخشی از جدیدترین شاهکارهای مسعود پزشکیان در سخنرانی روز دوشنبه است که حتی سایت ریاست جمهوری هم از بازتاب آن خودداری کرده و ترجیح داده چنین مواضع فاجعهباری را سانسور کند.
این جملات البته در همان سخنرانی مطرح شده که عبارت «اگر مذاکره نکنیم چه کنیم؟» از میان تمام بندهای آن، تیتر رسانههای غربگرا برای توجیه تسلیم کشور در برابر آمریکا شد و البته، رسانههای نواصولگرا که به محض کوچکترین نقد به دولت، فردا وااسلاما و واوحدتا سر میدهند، ترجیح دادند چشمان خود را بر این گفتههای رئیسجمهور ببندند و بار دیگر به افکار عمومی نشان دهند که تیغ نقد آنان فقط به خون نیروهای انقلابی آغشته است.
به نظر میرسد صاحبان تریبون و دلسوزان کشور، به جای حساسیت نشان دادن به پلاکاردهای مردم و ایجاد فشار بر فعالان و رسانههای انقلابی، باید به طور جدی روی مدیریت چنین سخنان هزینهسازی آن هم از سوی نفر اول دولت تمرکز کنند.
بریم تو خاک دشمن بشینیم سر سرمایه ی ملی خودمون مذاکره کنیم چون چین فشار میاره؟ چین هم غلط میکنه. خیلی دلشون میخواد مذاکره کنن، با خود چین مذاکره کنن.
تعطیلی عمدی مجلس هم مانع بزرگی برای تعیین تکلیف مدیریت تنگه هست.
رهبران فرزانه انقلاب ایران سالهاست مسیر راه مشخص کردند. اینکه بعضی خواص بجز مذاکره هیچ هنری ندارند اشکال ما و جمهوری اسلامی ایران نیست! اشکال و کمبود توانایی آنهاست.
آنها که بلد نیستند کشور را بدون التماس و تسلیم دربرابر آمریکا و غرب اداره کنند به چه حقی وارد این میدان شدند؟؟!
رهبر شهید:
درحالی که دشمن برای براندازی بودجه میگذارد، برخی بهدنبال مذاکره با آمریکا هستند.
"ارتباط و مذاکره با آن هم خیانت است و هم حماقت است." ۱۳۸۱
همآهنگ با رهبری؟! نخیر! بنده با ایشان همآهنگ نیستم. هماهنگی برای زمانی است که «دو آهنگ» وجود داشته باشد. در نسبت بین بنده و ایشان فقط یک آهنگ وجود دارد و آن هم «اراده و خواست» ایشان است و من سرباز رهبری هستم.
روحت شاد رئیسی عزیز..