افرادی که در زمان جمهوریت در افغانستان فوت میشد؛ ده درصد به بهشت میرفت و افرادی که بعد از ایجاد شدن حکومت اسلامی میمیرد ۹۵ درصد به بهشت میرود(شکرگذار باشید که این کار ممکن نیست). ان پنج درصدی هم که به جهنم میرود از گروه تالبان است. جرم آنها سواستفاده از دین است.
خاطره؛جامعه؛
چندسال قبل در قریه ما ملا امام مسجد که فرد مورد احترام تمام مردم قریه بود، میخواست قریه را ترک کند. شخصی جدیدی باید به عنوان امام جماعت تعیین میشد، «شرایط امام جماعت در مذهب شیعه بسیار سختگیرانه میباشد؛ یکی از آن شروط این است که کسی گناهی از او با چشم ندیده باشد».
از مدعی خواسته نشد. باعث تعیین نشدن شخص به عنوان امام شد. یکی از افراد پیشنهادی دیگر به عنوان امام تعیین شد.
این قصه را تعریف کردم تا بگویم: شرایط امیرالمنین بودن در کشور بسیار آسانتر از امامت یک قریه است! چنین به آسانی و بدون شرایط کسی امیر نمیشود مگر اینه
امیر امریکای باشد
@arifrahmanii فکر کن سال ۲۰۲۰ است و اشرف غنی ریس جمهور زنگ میزند که نان چاشت د ارگ تمام وکیلا دعوت است و بعد از مهمانی یک لک دار تحفه داده میشه. خودت حتما نمیرفتی؟!
اخلاق در سیاست و جنگ همیشه در حد مدیریت افکار عمومی اهمیت داشته است. هنر جنگ اصل و بنیاد است. کسانی که توان جنگیدن و بخت پیروزی در جنگ ندارند در هر سناریویی شرایطی خوبی ندارند و دایم در انتخاب بین بد و بدتر هستند. چه بجنگند، چه نجنگند وضعشان دلخواه نیست.
نظر به آموزه های دین اسلام خانمها حق تحصیل ، کار، و بیرون رفتن بدون محرم را ندارد، اما دیوه جان پنگ از این امر استثنا است.
مفتی های بزرگ کشور در مورد او چنین اتفاق نظر دارد: «هرآیینه دختر مقبولی؛ که تجربه فضلی گروپ در دوران نظام غیر اسلامی را داشته باشد و حالا برای
برخی از هزارهها معتاد نفریناند و ظرفیتِ همدلی را ندارند. هرگاه، کسی به هر دلیلی، همدلی نشان دهد تا او را به لجن نکشانند، رها نمیکنند.تمام زندگی او را ورق میزنند تا نشان دهند زمانی ضد هزاره بوده است. متأسفانه، ابراز همدلی با مردم هزاره بهمراتب پر هزینهتر از کشتنِ هزاره است.