maskeli depresyon çok yorucudur. çalışırsınız, şakalaşırsınız, ailenizle ilgilenirsiniz ancak zihinsel olarak çökkünsünüz, bi boşluk hissi vardır ve bunu pek kimse bilmez..
İnsanlar müsaitliği sadece zaman sanıyor. Evdesin diye, telefonu gördün diye, cevap verecek halde olduğunu düşünüyorlar. Oysa insanın bazen vakti var ama tahammülü yok. Her görünen boşluk, herkese açık bir kapı değil.
yemek yemekten, sehpanın silinmeye ihtiyacı olduğunu farketmekten, bir yere yetişmeye çalışmaktan ve sürekli bir şeyler yapılması gerekiyormuş duygusundan çok sıkıldım
Sonra birdenbire çöküyorum ve dünyanın en yalnız insanı oluyorum. Dün yaptığım her şey aptalca geliyor. Kendime katlanamıyorum. İçtenlikle saygı duymadığım hiç kimseye tek kelime etmek istemiyorum.
Bana terapi almak hiç iyi gelmedi, ailemin yaptığı hataları daha çok görmeye başladım ve bu da onlara olan sabrımı azalttı. Benim gibi olan var mı terapi sonrası...