Yeni bir ebeveyn tarzı çıktı:
Biz ona hayır demiyoruz, her şeyi keşfetmesine izin veriyoruz.
Sevgili anne babalar, bu gerçek değil. Böyle bir sistem yok.
Çocuk arkadaşının oyuncağını
alıyor, sizden ses yok.
Yeni girdiği evi dağıtıyor, tepki yok.
İstediği olmadı diye ortalığı yıkıyor, yine sessizlik.
Hayvana vuruyor, gülerek "yapma oğlum" diyorsunuz.
Ama böyle bir hayat yok. Çocukluk sınırsız değilse, yetişkinlik de değil.
Normallestirilen saygısızlık diye bir şey var. Öğretmenine saygısızlık yapıyor çocuk. Kimi veli geliyor. Çocuğun yanlışını sahip çıkıyor. Öğretmene hesap soruyor. Çocuk, arkadaşına zorbalık yapiyor. Aman canım çocuklar arasında olur, liderlik vasfı var, yok baskın karakter ondan öyle yapıyor diye kılıf uyduruyor veli. Aslında empatiden noksan bir zorba yetiştirdiğini asla kabul etmiyor.
Evde disiplin yoksa, evde başkasına saygı bir ders olarak okutulmuyorsa, okulda verilen hiçbir ders o çocuğu insan yapmaya yetmez. Okul tek başına çocuğa insan kalabilmeyi öğretemez. Bu mümkün değil. Veli de eğitim sürecinin bir parçasıdır. Fakat çoğu veli bunu kabul etmiyor. Bilinçli ebeveynlik olmadıktan sonra istersen her sınıfa bir pedagog, her sıraya bir anayasa kitapçığı koy. Sonuç kocaman bir sıfır.
“Öğretmen vurduysa bir bildiği vardır” diyen ailelerden, “çocuğuma salak demişsin seni CİMER’e şikayet edicem” ailelere dönüştüğümüz için bugün bunları yaşıyoruz.
Sorun çocuklarda değil, ailelerinde!
Okullar çok kötü. İlkokullarda bile bel altı konuşmalar, küfürleşmeler, şiddet gırla. Kaliteli eğitim desen hak getire. Sorumsuz ebeveynlerin çocukları yüzünden iyi yetişen, küfür/şiddet nedir bilmeyen çocuklar da bozuluyor. Ve maalesef hiçbir müdahale yok. Gidişat hiç iyi değil!
Her yer şiddet, saldırganlık, küfür dolu. Patolojik insanları kullandığınız sabah programlarınızla, mafya ve aşiret dizilerinizle, sosyal medya ve sağlıksız rol modellerinizle çocukların ve gençlerin ruhunu zehirlediniz. Bu çağ artık her şeyiyle öfke ve psikopatoloji çağı.