İnsan o kadar zor değişen bir varlık ki.
Büyük travmalar, acı deneyimler, hakiki bir ilim tahsili, uzun ruhsal uğraşılar ve hakiki bir aşk acısıyla ancak dönüşüyor ruhu, kalbî, şahsiyeti.
"İnsanları değiştirmeye çalışmayın. Onları olduğu gibi reddedin.” demişti Machiavelli.
İnsanların bir gün değişeceği ümidine bel bağlamak; tehlikeli, hüzünlü ve kahreden bir yanılgı.
Birinin iç yüzü ayan olduktan sonra, bir keşkeyi, bir ümit filizini daha israf etmeden güzelce aslına göre, özüne göre uğurlamalı.
Sevginin en nazik işareti:
Bir insanın kalbini huzursuz, benliğini rahatsız, zihnini işgal edecek, ruhunu yoracak her şeyi o talep dahi etmeksizin önden sezip ona göre davranmak.
Bir bebeğin tenine değecek ipek yumuşaklığıyla... Varlığını rahat hissettirme ihtimamı göstermek.