En çok güvendiğim insanlar tarafından kırıldım. Güvenmeyi yanlış bildiğim için değil, değer vermeyi bir gram bile hak etmeyenlere kalbimi açtığım için.
Bin kırgınlığı göğsümde yumuşattım da kendime olan kırgınlığıma çare bulamadım. Ben ve küçük ben, bugünleri böyle hayal etmemiştik. Yollar bu kadar yokuş değildi.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın hayal kırıklığını şöyle betimlemesi çok hoşuma gidiyor "hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu. muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti."
ben çok gülerdim, çok konuşur saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim. Ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç fark ettim işte,
Babamın bana şans getirsin diye aldığı kolyeyi kaybettiğimden beri hayat pek de güzel gitmiyor. Galiba bazı şeylere fark etmeden fazla anlam yüklüyoruz.🍀