Şebnem Ferah’a verilen reaksiyonu sadece ‘müzik zevki’ sanıyorsanız mevzuyu kaçırıyorsunuz.
İnsanlar sadece bir rock sanatçısına bilet almıyor. Kendi gençliğine, kaybettiği ülkeye, artık var olmayan bir atmosfere dokunmaya çalışıyor.
Bir dönem üniversite şenlikleri vardı bu ülkede. Gerçekten vardı. Öğrenci dediğin şey AVM’de story çekip kahve zincirinde oturan bir müşteri profili değildi sadece. Çimlerde saatlerce oturulurdu. Vega çıkardı. Şebnem Ferah çıkardı. Mor ve Ötesi çıkardı. İnsanlar birbirine benzemeden aynı yerde durabiliyordu.
Ve en önemlisi, herkes bu kadar öfkeli değildi.
Şimdi daha çok Z kuşağı, ‘Şebnem kim ya’, ‘vasat rockstar’ falan yazıyor. Yazabilir. Zevk meselesi. Kimse herkes aynı şeyi sevsin demiyor zaten. Ama bazı yorumlarda korkunç bir tarih yoksunluğu var. İnsan kendi yaşamadığı dönemin duygusunu küçümsememeli. Çünkü bazen cehalet, fikir sahibi olmak değil; bağlamdan habersiz özgüven oluyor.
Arkadaşlar, muhtemelen çoğunuz müziğe Spotify algoritmasıyla doğdunuz. Biz bir şarkının klibini görmek için saatlerce power, mtv falan açık bekliyorduk. Siz her şeye sınırsız erişimle büyüdünüz ama hiçbir şeye tam bağlanamadan büyüdünüz. Aradaki fark bu.
Bir de şu var. O dönem insanlar birbirini sürekli politik kimlik etiketiyle tartmıyordu. Şimdi bir sanatçının söylediği bir selam, ettiği bir cümle yüzünden komple insan silmeye çalışılıyor. Herkes birbirine savcı gibi davranıyor. Sürekli bir linç mahkemesi kuruluyor. Bu konuda bile ve bu çok yoruuc maalesef:)
Bu yüzden Şebnem Ferah’a olan ilgi sadece nostalji değil. İnsanların ‘normal’ hissedebildiği son dönemlerden birine duyduğu özlem. Tıpkıı Çilekeş'de olduğu gibi. Ama tabi ki ve tabi ki Şebnem'in sesini, müziğini, performansını, hep bi ağızdan o şarkıları söylemeyi özledik. Mevzuyu basitleştirmeyim :)
Ama kötü haber de şu ki, bazı şeyler geri gelmiyor. Mesele sadece bir konser hiçbir zaman değil. Ülkenin ruh hali değişti. Kampüs kültürü gitti. Ucuz konserler gitti. Bir arada yaşama refleksi gitti. Genç olmanın o hafif yanı gitti.
Şimdi geriye dönüp bunu anlatınca bazı insanların anlamaması çok normal. Çünkü insan hiç yaşamadığı bir kaybın yasını tutamaz. 🥲
Rojin'in babası Nizamettin Kabaiş, tehdit edildiklerini açıkladı:
"Geçenlerde 5-6 kişi geldiler, evimizin önünde 4-5 el silah sıkıldı. Çocuklarım korkuyor, hiçbir yere gidemiyorlar. Devletten rica ediyorum, bir önlem alınsın.
Rojin'in ölüm sebebi araştırılsın önerisi Meclis'te AKP ve MHP oylarıyla reddedildi. Böyle olmaması gerekir.
Ramazan günü Cumhurbaşkanına sesleniyorum, benim sesim size neden gelmiyor?
Fakir olduğum için mi sesim size ulaşmıyor?
Mattia Ahmet Minguzzi'nin ailesi de tehdit ediliyordu, onlara 2 güvenlik, çakar arabası ve evinin önüne kamera verilmiş. Bize hiçbir şey yapılmadı.
İstanbul ile Diyarbakır'ın ne farkı var? Devlet neden bize sahip çıkmıyor?"
atatürk'ün bize emanet ettiği bu ülkeye nobel ödülü getirmek istiyorum.. hedefe cümlenin asilliğine bakın. yok abi yok benim bu ülkenin çocuklarına gençlerine olan inancımı bitiremezsiniz mümkün değil..
Hayvan düşmanlığı, insan olmanın en çamur, en dip 5 halinden biridir. Seninle hiçbir derdi olmayan, savunmasız canlıları hedef alıyorsan zavallının tekisin. Çevremde böyle bir insan tutmam, alışveriş yapmam, selam vermem. Kazara bir faydam dokunur diye korkarım.
Yetkililer çığ tehlikesi olduğu için kurtarmayı kabul etmemiş ama Şavşatlı birkaç kişi gidip kurtarmış, tamamen kendi imkanlarıyla. Hiç kimsenin canına zarar gelmeden ❤️ sadece kendi türü için değil, maddi değeri için değil can olduğu için. 👏👏
Bu pankartı göstermedi diye herkes TRT ye yüklenmiş. Hemen yüklenmeyin TRT ye canım. Muhtemelen ekiptekiler İngilizce bilmiyorlar, Muhtemelen İngilizce bilseler de bu sözü bilmiyorlar, muhtemelen Mustafa Kemal'in adını ilk kez gördüler, kim olduğunu çıkaramadılar.
İspanya Başbakanı Pedro Sanchez:
“Petrolümüz yok, nükleer bombamız yok.
Ama bu, emperyalist İsrail’e karşı durmayacağımız anlamına gelmez.”
Dünya siyaseti bazen
silahtan çok duruş meselesidir.
Âlem delikanlı görsün.
İspanya'ya ait güzel şeylerden bahsederken bu muhteşem şarkıyı unutmayalım. Bence Eurovision tarihinin gelmiş geçmiş en iyi şarkısı.
Azucar Moreno - Bandido (İspanya)