Bakışları, dumansız bir ate�� gibi durgundu ama yanıyordu. Kor halinde saf bir ateş. Tıpkı Leza ateşi gibi.
Kor yeşili gözlerine baktım.
Gözlerinde yeşil bir Leza vardı.
Yaktı.
Sigaramı.
Söktü.
Şafak.
Canım KorhanArjenAlacahan
“Sorun bunlar mı? Bunları saklarım yanındayken,” dedi gözlerimin içine bakarak. “Sorun yüzüm mü? Yanındayken ışığı hiç yakmam eğer bu seni korkutuyorsa. Kaçma.”
Canım KorhanArjenAlacahan
“Köşeyi ne zaman dönsen, o köşede karşına çıkacak olan ilk adam olacağımı biliyor musun?” diye sordu hiç beklemediğim bir anda.
Canım KorhanArjenAlacahan
“Soluk boşluğumdan başlayıp, kasık çizgime kadar inen şu dikiş izlerimi bana çizen kadın gözlerimde seni gördü, tenime seni dövdü.”
Canım KorhanArjenAlacahan
Onu dünyanın en kötü insanıyken bile hep sevdim. Onu terk ettim çünkü o kötü biriydi. Onu sevdim çünkü tanıdığımda öyle biri değildi.
Canım KorhanArjenAlacahan