yürürken her an saçlarıma çiçekler düşebilir, atkıma bir kuş konabilir, çok özlediğim biri karşı kaldırımdan bana koşabilir, bir çocuk yanımdan şarkı söyleye söyleye geçebilirmiş gibi yaşadığımda, o tatlı ihtimaller hep yanımda durduğunda hayatımı seviyorum.
işe başlamadan önce cumartesi pazarım tatil olsun diye bakıyordum şimdi de 2 gündür yatıyorum diye yarın 7 de kalkmak çok zor geliyo bu nasıl bi döngü..
hem alıştığım birçok şey değişsin hem de içime sevecenlikle dokunan her şey aynı kalsın istiyorum. hıphızlı giden bir trenin içinde kucağımdaki anı kutusuna sıkıca sarılıyormuş gibi hissediyorum böyleyken. memnun ama ağlamaklı.