ne zaman incinsem degismeye ve sogukkanli olmaya karar veriyorum ama kirginligim gecince yine eski konusan, herkese inanan ve cana yakin, neseli halime dönüyorum bu da kendime en büyük kirginligim
gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
Yetişkinlikten bir şey öğrendiysem o da budur. Her ne olursa olsun ağlasan da zırlasan da kalkıp devam ediyorsun. Çünkü sen üzgünsün diye dünya durup seni beklemiyor maalesef
KPSS öyle bir süreç ki dışarıdan bakınca sadece ders çalışıyor diyorlar ama içeride her gün umutla umutsuzluk arasında büyük bir iç savaş
yaşanıyor. Bir odanın içinde hem koca bir imparatorluğun tarihini öğreniyoruz hem de kendi hayatımızın yarınını bilemiyoruz.Garip bir paradoks