Tuttuğum eli bırakmam. Anlatılan derdi ezberlesem bile dinlerim. İki elim kanda olsa koşarım. Sabrımla, affımla kırgınlıklarımı örterim. Ama eğer zerre itildiğimi hissedersem bırak kalmayı göz ucuyla bile bakmam o tarafa
eski beni nerede ve nasıl kaybettigimi hatırlamıyorum. sadece bir aksam vakti balkon serinliginde otururken geldigim tüm yolların bana ne kadar uzak oldugunu gördüm