Çok zor bir süreç. Eğer yakınlarınızda bu felaketi yaşamış birileri varsa lütfen onlara karşı hassas olun. Daha duyarlı olun. Yaşanılan hiçbir şey normal değildi.
O güne dair videolar fotoğraflar gördükçe yüreğim sıkışıyor. O ana geri dönüyorum. Çaresizliğimizi, üşümemizi, sevdiklerimize ulaşamamızı hatırlıyorum sadece.
Geçen sene şu saatlerde olacaklardan habersiz evimizde oturuyorduk... Bir sene geçmiş koskoca bir sene. Ama nasıl geçti birde bize sorun. Yeni hayata alışmaya çalışmak sadece. Ne kadar alışılırsa....
sürekli ilgi beklemeyen arkadaşlıklarıma bayılıyorum çünkü lise 3te değilsek hepimizin yoğun bir hayatı var anca yaşıyor anca nefes alıyor hatta anca ağlıyoruz bazen arkadaşlarımıza yetişemiyoruz, her zaman kaldığı yerden devam edebilen arkadaşlıkları gerçek buluyorum
Kalbim kırık ve halledemediğim bir meselem olduğunda yaşamla bağı kopmuş dalgın bakan bir şeye dönüşüyorum. Ne yiyebiliyorum ne uyuyabiliyorum ne konuşuyorum. Keşke içini dışına yansıtmayan, yanıp tütmeyen bir insan olsaydım.
6 Şubat afetinden bugüne 6 ay geçti. Bu günlerde havalar çok sıcak ve herkes "cehennem sıcakları var" diyor. Çünkü öyle öğretildi, cehennemin çok sıcak olduğu. Oysaki Elbistan'da 6 ay önce cehennem çok soğuktu.
#6şubatdepremi#elbistan
Gördüğüm her deprem haberi beni olduğum yerden en başa geri atıyor,yaşadığım her şey gözlerimin önüne geliyor.Bu duygu beni uzunca bir süre boşluğa baktıyor.