Aran bozulmasın diye yırtındığın herkes sadece kendini düşünüyor. zor anında koşarak gidiyorsun, genel olarak sürekli alttan alıp kendinden veriyorsun sonra kendini hep haklı sanıyor. insanlarla arana bir çizgi koyup o çizgiyi bir adım bile geçmemek psikolojik bir tedavi şekli.
Böyle olması gerekiyormuş demeyi içim yana yana öğrendim. Artık hiçbir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmıyorum. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu zaten deyip pes ediyorum. Emekse emek, zamansa zaman her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü.