“Hatta belki sizin en büyük trajediniz de bu: Birbirinizi kaybetmek istemediğiniz halde, birbirinizin yanında giderek daha güvensiz ve daha yaralı hale gelmeniz.”
Acıttı.
İyileşmek çok acı dolu bir süreç. Olamayacağını biliyorsun, özlemine engel olamıyorsun. Sesini duymak istiyorsun. Duyamıyorsun. Görmek istiyorsun, göremiyorsun. Çok şey istiyorsun ama yapamıyorsun.
Zaten twitter kullanan mı kaldı diye benim burayı günlüğe bağlama işi. Bir şeyleri içimden yaşayamıyorum galiba ya. Chatgpt ile mi konuşalım illa yani. Biraz da sadece iç dökmek diyelim.
Bilinçaltının tamamen bir kişi ile kaplı olması falan çok sıkıntılı bir durum. Beraberken çoküzel ama değilken her sabah acı çekerek uyanıyorsun. Beynim bu yüzden mi uyumayı reddediyor acaba?
Bazı günler özlem duygusu ile başetmek çok zorlaşıyor. Kendimi ergenliğe dönmüş gibi hissediyorum. 30’dan sonra bu duygu işleri neden kolaylaşmıyor ya??
Gün içinde ne olursa anlık paylaştığın o kişiyle artık konuşmuyor olma sorunsalı… yine paylaşmak isteyip paylaşamamak… random denk gelen o şarkıda aklına gelmesi ve bunu ona söyleyememek…