İşteyken kendi alanıma geçmek için yoğun bakımın önünden geçmem gerekiyor. Her gelişimde, gidişimde, molalara çıkarken, dönerken orada bir kadın görüyorum. O hep orada. Kimleri gördüm ağlamaktan bitap düşüyor ya da eğlenebiliyor. Ama o kadın ne ağladı ne güldü ne de gitti.
Bak şimdi dünyaya. ‘Kuş uçtukça genişliyor gökyüzü’ demişti Rilke. Belki hayat da yaşadıkça. Böyle şeyler düşün. Delirme. Kimse duymaz çünkü bu gürültüde...
Hani şey gibi, bir radyoda çok sevdiğin bir şarkıya denk gelirsin tam sesini açacağın sırada şarkı biter ya, e öyle birşey gibi.
Ya da öylesine yarım kalmış bir hikayenin tüm ömür boyu sürmesine yol açtığı...
#SenHiçAteşBöceğiGördünMü?