Maraştan da acil yardım çığlıkları yükseliyor. Ne olur yardımları organize edin artık🚨🚨
Maraş Onikişubat İlçesi, Çavuş Mahallesi Palmiye sitesi. Onlarca kişi enkaz altında. Yardıma giden yok. Ekip yok. Hava buz gibi.
@ahbap#seferberlik#TurkeyEarthquake
…
Ve en sonunda,özlemiyle ışığın,
Ey kelebek, yanıp kalırsın.
Ve sahip olamadığın sürece
Bu ölmekle yeniden dirilişe,
Sadece kasvetli bir konuk sayılırsın
Karanlık yeryüzünde.
Kutsanmış Özlem / Goethe
Yaşamaya çalışıyorum . Yaşama aşığım fakat onu hissetmek için acı çekmek şartmış.Bunu anladığımda oturup ağladım. Demek ki bu gerçek bir tutkuymuş. Büyük acılar çeken insanların içinde büyümenin sebebi bu olmalı.
Artık yaşıyor muyum diye merak edince ,uzun bir süre kalbimi dinlemem gerekti. Kendime uzak hissediyorum. Tutunucak çok şeyim var fakat o hikayede ben yokum.
Yalan değil bazen çok gerçekçi oluyor gülüşler. Ama çoğu zaman dürüst değiliz . Yine de seviyorum bu garip zamanları. Dediğim gibi rüzgar,gökyüzü,ay ve müzik. Ama en çok da yanımdaki insanların kalp atışları. İşte o zamanlar kendimi role fazla kaptırıyorum. Gülüyorum…
Hayatımın çok garip zamanlarındayım. Bazen yürürken düşünüyorum bu hayat gerçekten benim mi? Ne kadar hayat,ne kadar gerçek? Ağaçlar,gökyüzü kediler ve rüzgar. Sanırım en çok da rüzgar. Gözlerimi iyice açıyorum. Her detayı inceliyorum. Anlayamıyorum.
İyi ve kötü olan her şey iç içe. Tüm bedenimde,nefesimde,yürüdüğüm yolda. Gerçek gerçek gibi değil. Rüyalarımda uçamıyorum artık. Tamamen batıyorum. Derine,derinlere. Şunu anlıyorum dünya bir sahneymiş. Biz mutlu rolü yapmaya çalışan oyuncular.
Kendimi bulmak istiyorum sanmıştım. Oysa şimdi bunu ertelemek ve öylesine yaşamak geliyor içimden. Kendimden saklanmak oldu tüm çabam. Koşuyorum koşuyorum ve koşuyorum. Ya hayal ettiğim gibi bulamadım kendimi ya da bulduktan sonraki dalgalar korkutuyor gözümü.
Gerçekten bunlar yaşandı mı, yoksa yine kendimi düşüncelere fazla mı kaptırdım? Hayal gücüm beni benden alıyo ve çok uzak diyarlara, kimsenin adını bilmediği yerlere götürüyor.