Dizide kimsesizliğini en çok hissettiğim karakter fadime. Sahiden bi ailesi yok, kocasıyla bir yuvası yok. Hayatında güveneceği bir anne figürü yok. Deli dolu abisine gerektiğinde yuva olmaya çalışıyor onu dizginlemeye çalışıyor. Bi abisine güveniyor ama o da kontrolsüz bir öfke içinde. Kocasını seviyor güveniyor ama o da ailenin küçük çocuğu ve ipler onun elinde değil. Bir oraya bir buraya sürükleniyorlar. Pamuklara sarıldığı bi hayat olmadığı için diken olmaya devam etmek zorunda..
sorunlu ailelerde büyüyen kızların büyük hayalleri olmaz onlar sadece kendi ayakları üzerinde durup kimsenin ellerinden alamayacagi huzurlu bir yuva ister
yeniden sevilir, gidilir, yasanır, kazanılır. hayata kusmemek lazım. nolursa olsun bi sonraki gunun dogan gunesini gormeye deger. genciz. yol uzun, ihtimaller binbir. halledilir