Doç.Dr./Associate Prof.
ITU Ses Eğitimi/Voice Training
THM Repertuarı/TFM Repertoire
PhD_Musicology and Music Theory, Performance, Gender, Field Theory
Akademisyenleri sadece yayın/proje/patent/atıf sarmalına sıkıştırmamak lazım…
Her akademisyenin tutkuyla yaptığı, kendini bulduğu iş farklıdır.
Bazı akademisyenler amfide mutludur, bazıları laboratuvarda…
Kimi ders anlatırken, kimi deney yaparken, kimi makale yazarken, kimi öğrencilerinin gelişimine tanıklık ederken…
Kimi sahada, kimi kütüphanede, kimi hayallerini aktardığı proje dosyalarında kendini bulur.
Unutmamak gerekir ki akademisyenlik yalnızca yayın üretmek, proje almak veya atıf toplamak değildir.
Özetle; Herkes kendi tutkusu doğrultusunda üretmeli/katkı sağlamalı, akademi de bu farklılıkları kucaklamalı, alkışlamalı, takdir etmelidir.
İnsan yetiştirmede temel kural: Gayretini çoğalt, beklentini azalt.
Kalabalığa değil niteliğe bak.
Hedefin bir kişi olsun.
Çünkü bir, sıfıra göre çok büyük bir rakamdır.
Fazlası kârdır.
Kadınların bir ömür boyunca kendi hayatlarından, arzularından, ihtiyaçlarından vazgeçerek başkalarına bakmak zorunda kalmalarını fedakârlık, erdem, kutsallık olarak görmenin kendisi asıl sorunlu durum bence. Kadın emeğinin sömürülmesinin ve bu sömürüyü meşrulaştırmanın yollarından biri de tam olarak bu örnekteki anlatının kurgusu.
Kuşaklar boyunca birçok kadın, erkeklerin ve bazen kamunun üstlenmesi gereken bakım yükünü neredeyse tek başına taşımak zorunda bırakıldı. Üstelik yalnızca fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da bütün varoluşlarını başkalarının ihtiyaçları, arzuları etrafında örgütlemeleri beklendi. Kendi arzularından vazgeçmek öylesine içselleştirilmiş bir zorunluluk hâline geldi ki zamanla ne istediklerini, nasıl bir hayat yaşamak istediklerini, yani kendi arzularını düşünme imkânını bile kaybetti pek çok kadın.
Insan bütün hayatını birilerine bakmak, birilerine hizmet etmek, birilerinin arzularının nesnesi olmak üzerine kurduğunda bu vazifeler ve ötekilerin istekleri zamanla bir kimlik ve yaşamın temel anlamı hâline gelebiliyor. Dolayısıyla bakım verdiği kişiyi kaybetmek yalnızca sevilen birinin kaybı gibi yaşanmıyor, kendi varoluşunu üzerine kurduğu bir anlamın da kaybı haline geliyor ve çok çok sarsıcı oluyor.
Yani asıl sorun, tweette hikaye edildiği gibi yeni nesillerin *vefasız* olması değil, kadınların kendi hayatlarından vazgeçmelerini bir ahlaki üstünlük olarak göstermeye çalışmak.
Bir kadının kendisine ait bir hayatının olmasını istemesi sevgisizlik ya da vefasızlık değil. Asıl mesele, kadınların kendi hayatlarından vazgeçmelerinin erdem gibi satılması, kendi arzusuyla, kendi kararlarıyla ve amaçlarıyla yaşamak isteyen kadının ise kötülenmesi.
TLDR oldu biliyorum ama bereket kısmına da el atmadan geçemeyeceğim:) eğer bereketin yolu yaşlıya bakmaksa isteyen kendi ana babasına kendisi bakabilir, bakımverenin bir kadın olmasına gerek yok.
İyi niyetli olmuyorlar zaten. Düpedüz kötüler. Ya yanlıştan kârları vardır, ya yanlışı yapanla çıkar ilişkileri vardır ya da yanlış yapılan kişinin ayağının kaydırılmasını beklemişlerdir. Böyleleri o kadar çok ki...
Yanlışın karşısında görmezden gelen kimseye saygı duymuyorum. Elinden bir şey gelmiyordur, bunu anlarım. Ama yokmuş, olmamış gibi davrananları iyi niyetli bulmuyorum. Saygıyı da hak etmiyorlar.
Çok kıymetli insan, usta oyuncu Gülsen Tuncer aramızdan ayrılmış. Bu yıl ödülümü onun ellerinden almak nasip olmuştu. Ülkemiz için büyük bir kayıp oldu gidişi. Onu daima mazlumların yanında olması, nezaketi, asaleti, vefası ve başarısı ile hatırlayacağım. Hakk rahmet eylesin 🙏🏻😔
Haklısınız. Bunu insanların çoğuna asla anlatamıyorsunuz. Çünkü böyle bir dünyaları yok. Sizin de onlar gibi yaşadığınızı sanıyorlar. Sizi siz olduğunuz için kabullenmiyor, saygı duymuyorlar. Ağır yüklerinizi anlayan, sınırları zorlamayan birkaç dost yeter. Fazlasına gerek yok.
Bazı akademisyenler en ağır yüklerini kitaplarla dolu odalarda, kimsenin fark etmediği bir sessizliğin içinde taşır. Uzun saatler süren araştırmalar, bitmeyen yazma süreçleri ve daralan entelektüel çevreler zamanla insanı derin bir yalnızlık duygusuyla baş başa bırakabiliyor. Bu yük, kimi zaman melankoliye, tükenmişliğe ve ağır bir psikolojik baskıya dönüşebiliyor.
Bilime emek verirken kendinizi de ihmal etmeyin. Ara sıra masanızdan kalkın, kütüphaneden çıkın. Bir dostla kahve için, uzun bir yürüyüşe çıkın, gökyüzüne bakın, deniz kenarında yürüyün, yeni insanlarla tanışın ve uzun sohbetler edin. Zihin, sessizlik kadar hayatın ritmiyle de beslenir. Büyük fikirler bazen kütüphanenin dışında da insanı bekler.