Kpss öyle bir sınav ki çok zorlanıyorum. Süreç çok zor, çok yıprandım kendimden ödün verdim. Belirsizliğin içinde bir yere varmaya çalışıyorsun her şey çok zor…
yani öyle bi oynuyo ki kelimelerle anlatmak mümkün değil verdiği hisleri.. yıllardır tutsak olarak yaşadığı hayattan kurtuluş umudunu bu nasıl oynamaktır be kızım hikayeyi hiç bilmesem yine anlardım, ses kısık olsa yine anlardım bambaşka bi boyut.. #melissezen#delikanlı
Dostoyevski, Suç ve Ceza kitabında:
“Herkesin, gidebileceği bir yeri olmalı” der ve ekler:
“Çünkü öyle bir an olur ki, insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.”
Şunu unutmayın ki KPSS’ye çalışanlar hep yalnızdır. Onlara kimse inanmaz, destek olmaz ama başardıktan sonra hepsi aniden yanımızda belirirler. O yüzden zor zamanlarınızda yanınızda olanları asla unutmayın 🙏🏻
Şunu fark ettim: Gerçek insanların genelde çok arkadaşı olmuyor. Çünkü herkese uymuyorlar, her ortama girmiyorlar, her şeye katlanmıyorlar. İçleriyle çelişmemek için bazen susuyor, bazen geri çekiliyorlar. Bu da kalabalıkları azaltıyor. Derin düşünen, çok hisseden insanlar kolay bağ kurmuyor; kurdukları bağ da yüzeysel olmuyor zaten. O yüzden sayısı az ama anlamı büyük oluyor. Herkesle gülüp eğlenmek yerine, birkaç kişiyle gerçekten anlaşmayı tercih ediyorlar. Bu durum çoğu zaman yalnızlık gibi görünüyor ama aslında bir seçicilik. Sahici kalmak, bazen az insanla yürümeyi göze almak demek. Ve bu, zayıflık değil; karakter meselesi.