İç, çiçek gibi soluyor bazen.
İnsanın içinin çiçek gibi solması tuhaf şey.
Gün doğsa, güneş açsa, sular serilse de önüne açmak istemiyorsun. Bir lâle gibi tıpkı... İçine saklanmak istiyorsun. Tıpkı içine açan çiçek gibi.
Bir kez daha anladım ki yas gidenler için kurulmuyor kalanlar için kuruluyor . Ne mutlu ki kendine ölüp bu dünyadan kurtulana.. Ne yazık ki tüm dünyanın kahrını kederini yaşayarak omuzlarında taşıyan biz kalanlara.