*म चिहानमै निदाएको थिएँ, शान्त—
न त श्वास, न त कुनै चाहना।
तिमी आयौ, एक हल्का मुस्कानसहित,
मानौँ मृत्युलाई पनि जगाउने स्पर्श।
अचानक आकास चिरिँयो—
बिजुली चम्कियो, गर्जनले धर्ती थर्कायो।
र ती निःशब्द हड्डीहरू
तिम्रो एक मुस्कानमै फेरि जले,
फेरि बिउँझिए,
फेरि तिमीमै विलिन भए।**
Chara lai gud banauna dukha
Baiguni lai gun lagauna dukha
Luka ya naluka yo nai ho satya
Dukha ko ni huna sakcha fatya
Dukkha ka chan karodau kaarana
Hajarau ful fulchan chan kaarana
Nakarana timra mastiska ma aaune prsnaharu
Milera garau yesko nibarana
Sakincha bahiskar garna